Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Johan Frederik van Brunswijk-Lüneburg (Herzberg am Harz, 25 april 1625 - Augsburg, 28 december 1679) was de derde zoon van hertog George van Brunswijk-Kalenberg en Anna Eleonora van Hessen-Darmstadt. Bij zijn studiereis doorheen Italië, werd hij in 1651 katholiek. In 1665 volgde hij zijn overleden broer Christiaan Lodewijk op in Lüneburg, alhoewel dat eerder zijn oudere broer George Willem toekwam. Hetzelfde jaar nog deed hij afstand van Lüneburg en werd vorst van Kalenberg, waartoe ook Hannover hoorde. In 1666 vormde hij het dorp Haringehusen om in de zomerresidentie Herrenhausen. Hij roept in 1676 ook de geleerde en filosoof Gottfried Wilhelm Leibniz naar zijn hof als geschiedschrijver en bibliothecaris en benoemd de geleerde Niels Stensen als bisschop. Bij dit alles kon hij rekenen op de financiële steun van Frankrijk. Hij is opgevolgd door zijn broer.
Johan Frederik was gehuwd met Benedicta Henrietta van Simmern, dochter van paltsgraaf Edward van Simmern, en werd vader van:
Johan Frederik van Brunswijk-Lüneburg moet niet verward worden met Friedrich (Braunschweig-Lüneburg) (14e eeuw).
