Johannes Jacobus Poortman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Johannes Jacobus Poortman (Rotterdam, 26 april 1896Den Haag, 21 december 1970) was een Nederlands filosoof, en bijzonder hoogleraar metafysica in de geest van de theosofie aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hij is vooral bekend van zijn Repertorium der Nederlandse Wijsbegeerte.

Poortman studeerde filosofie en psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen onder Gerard Heymans, alwaar hij in 1919 doctorandus werd. Verder studeerde hij in Hamburg, Genève en aan de Parijse Sorbonne. Zijn doctoraat in de Letteren en Wijsbegeerte zou hij behalen aan de Gemeente Universiteit Amsterdam met zijn proefschrift Ochêma, Geschiedenis en zin van het Hylisch Pluralisme, dat hij publiek verdedigde op 30 november 1954.

Poortman was lid van de Theosofische Vereniging en betrokken bij de oprichting van de Theosofische Werelduniversiteit. Toen bij Koninklijk Besluit de bijzondere leerstoel van metafysica in de geest van de theosofie aan de Stichting Proklos werd toevertrouwd, werd Poortman in 1966 benoemd als eerste bijzonder hoogleraar om deze leerstoel te bekleden aan de RijksUniversiteit Leiden. Deze leerstoel werd in de loop der jaren verder bekleed door Henk Dubbink van 1966 tot 1975, door Wim Van Vledder van 1981 tot 1999, en van 2004 tot 2013 Hans Gerding.

Zijn Repertorium der Nederlandse Wijsbegeerte werd na zijn overlijden door Wim Klever aangevuld. Poortman wordt tevens beschouwd als de vader van het hylisch pluralisme of de meervoudigheid van de stof.

Externe link[bewerken]