Johannes Steinhoff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Johannes Steinhoff
Johannes Steinhoff
Johannes Steinhoff
Geboren 15 september 1913
Roßleben, Saksen, Duitsland
Overleden 21 februari 1994
Bonn, Duitsland
Land/partij Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Flag of Germany.svg West-Duitsland
Onderdeel Luftwaffe eagle.svg Luftwaffe
Bundeswehr Kreuz.svg Luftwaffe
Dienstjaren 1934 – 1945
1955 – 1974
Rang Luftwaffe collar tabs Oberst 3D.svg Luftwaffe epaulette Oberst.svg Oberst (Luftwaffe)
HD H 64 General.svg General (Bundeswehr)
Eenheid Jagdgeschwader 26
Jagdgeschwader 52
Jagdgeschwader 77
Kommando Nowotny
Jagdgeschwader 7
Jagdverband 44
Leiding over Jagdgeschwader 52
Jagdgeschwader 77
Jagdgeschwader 7
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Ridderkruis met Eikenloof en Zwaarden
Ander werk Vorsitzender des NATO-Militärausschusses

Johannes Steinhoff (15 september 1913 - 21 februari 1994) was een Duits gevechtspiloot die tijdens de Tweede Wereldoorlog 176 vliegtuigen neerhaalde. Na de oorlog speelde hij een belangrijke rol bij de wederopbouw van de Duitse Bundeswehr. Van 1966 tot 1970 was hij opperbevelhebber van de Duitse Luchtmacht en van 1971 tot 1974 was hij zelfs opperbevelhebber van de NAVO.

Biografie[bewerken]

Johannes Steinhoff werd geboren in een middenklasse gezin en ging eerst biologie studeren. Na twee jaar moest hij deze studie vanwege geldgebrek opgeven. Hierna meldde hij zich in 1933 aan bij de pas opgerichte Luftwaffe.

Steinhof volgde eerst een officiers opleiding en kreeg daarna zijn opleiding tot jachtpiloot. Nadat beide opleidingen voltooid waren werd hij in 1935 benoemd tot luitenant vlieger. In 1937 was hij 1 van de eerste piloten die werden getraind in het besturen van de nieuwe Messerschmitt BF-109.

De Tweede Wereldoorlog[bewerken]

  • In 1939, kort na de Britse oorlogsverklaring aan Duitsland, vloog Steinhoff verkenningsvluchten boven de Noordzee. Hij wist 2 Vickers Wellington bommenwerpers neer te schieten die de Duitse scheepswerven bij Wilhelmshaven moesten bombarderen.
  • In februari 1940 werd hij benoemd tot Hauptman (kapitein) en kreeg hij het bevel over zijn eigen staffel. Dit was een team van 12 vliegtuigen. 9 van deze staffels vormden een geschwader. Steinhoff werd ingedeeld bij Jachtgeschwader 52 (JG52).
  • Tijdens de slag om Frankrijk schoot hij twee Hawker Hurricane vliegtuigen en 1 Spitfire neer.
  • Tijdens de slag om Engeland schoot hij opnieuw 3 spitfires neer. Zijn totaal aan overwinningen kwam hiermee op 8 te staan. Steinhoff was inmiddels onderscheiden met 1e en 2e klasse van het ijzeren kruis.
  • Tussen september 1940 en april 1941 was Steinhoff actief als instructeur voor jonge piloten.
  • Vanaf juli 1941 nam hij deel aan de verovering van Rusland. Steinhoff had inmiddels al meer dan 1000 vlieguren gemaakt en zat al 8 jaar bij de Luftwaffe. Hij behoorde hiermee tot de oudste en meest ervaren piloten aan het Oostfront. Met de snelle en goed bewapende messerschmit 109 vocht hij tegen minder goed getrainde Russische piloten in technisch zwakkere vliegtuigen. Omdat de Russische tegenstanders veel talrijker waren, vonden confrontaties meerdere keren per dag plaats. Hierdoor steeg het aantal luchtoverwinningen van Steinhoff razendsnel: alleen al de eerste maand van operatie Barbarossa (juli tot juli 1941) claimde hij al 28 overwinningen. In de daaropvolgende maand (juli tot augustus 1941) schoot hij opnieuw 35 vliegtuigen neer. Op 10 augustus 1941 had Johannes Steinhoff, in totaal, 71 vliegtuigen neergeschoten en hij werd onderscheiden met Ridderkruis van het IJzeren Kruis.
  • Tussen augustus 1941 tot maart 1943 bleef Steinhoff actief aan het Oostfront. In deze 19 maanden durende periode schoot hij nog 87 vliegtuigen neer (totaal 158 overwinningen). Deze afname van het tempo van overwinningen kwam doordat de Russen steeds meer de overhand kregen over hun eigen luchtruim. De Duitsers werden steeds vaker geplaagd door brandstof en munitie tekorten. Steinhof werd in deze periode meerdere keren zelf neergeschoten maar wist iedere keer een noodlanding achter zijn eigen linies te maken. Twee maal raakte hij hierbij zwaar gewond.
  • In maart 1943 werd hij benoemd tot oberst (kolonel) en kreeg het bevel over jachtgeschwader 24 (JG24) Met dit nieuwe geschwader vocht hij boven de middellandse zee tegen Amerikaanse en Britse vliegtuigen. Omdat Steinhoff zelf leiding gaf aan het geschwader naam hij slechts sporadisch mee aan de luchtgevechten. Desondanks behaalde hij nog 12 nieuwe overwinningen (totaal 170)
  • In juli 1944 werd Steinhoff onderscheiden met de zwaarden bij het Ridderkruis. Hij kreeg deze onderscheiding voor het uitstekende leiderschap over JG24.
  • In januari 1945 vroeg Steinhoff overplaatsing naar het straaljager eskader van Adolf Galland. Steinhof nam met een messerschmitt 262 weer volop deel aan luchtgevechten. In de laatste maanden schoot hij nog 6 vijandige toestellen neer)
  • Op 18 april 1945 vond een afschuwelijk ongeval plaats. Steinhoff wilde met zijn 262 opstijgen maar een van de straalmotoren explodeerde. Steinhof werd door baanpersoneel uit de brandende cockpit getrokken maar was in zijn gezicht en handen derdegraads verbrand. Hij bleef hier levenslange verminkingen aan over houden.

Na de oorlog[bewerken]

In 1956 werd Steinhoff door de West Duitse regering om een nieuwe Luftwaffe op te bouwen. Samen met Gunther Rall nam hij deze taak aan. Steinhof begon zijn nieuwe functie met de rang waarmee hij in de tweede oorlog was hij geëindigd: kolonel. Hij klom vervolgens op tot generaal. Van 1966 tot 1970 was hij opperbevelhebber van de Duitse Luftwaffe en daarna van 1971 tot 1974 commandant van de NAVO. Steinhof ging 1974 op 61 jarige leeftijd met pensioen. In deze laatste jaren schreef hij diverse boeken over de luchtvaart in de tweede wereldoorlog. Hij stierf in 1994 aan natuurlijke oorzaken en hij liet een vrouw en dochter na.

Militaire loopbaan[bewerken]

Luftwaffe

Bunderwehr


Decoraties[bewerken]

In 1990, werd de voormalige Luchthaven Berlin-Gatow, vernoemd in General Steinhoff kazerne op het moment van overdracht aan de Bundeswehr. En op 18 september 1997, werd Jagdgeschwader 73 van de Luftwaffe kreeg de naam "Steinhoff" ter ere van de generaal. Steinhoff is een van slechts een handvol piloten op deze manier geëerd, samen met Manfred von Richthofen en Max Immelmann.

Bronnen, noten en/of referenties
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.
  • Obermaier, Ernst. Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe Jagdflieger 1939 – 1945. Mainz, Duitsland: Verlag Dieter Hoffmann. 1989, ISBN 978-3-87341-065-7.

  1. a b c Scherzer 2007, p.721
  2. a b c d e f http://nl.ww2awards.com/person_file.asp?id=34548
  3. Obermaier 1989, p.37