Johannes van Laar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Johannes Jacobus van Laar ('s Gravenhage, 10 juli 1860Montreux, 9 december 1938) was een Nederlands natuur- en scheikundige.

Johannes Jacobus van Laar studeerde van 1881 tot 1884 onder Van der Waals, Van 't Hoff en de wiskundige Diederik Johannes Korteweg in Amsterdam. Van Laar was in 1876, na de vierde klas van de HBS tegen zijn zin naar het Koninklijk Instituut voor de Marine in Nieuwediep gegaan en kon door deze vooropleiding geen academische graad behalen. In 1903 werd Van Laar assistent van Bakhuis Roozeboom, die vooral bekend is van zijn uitvoerige werk in de fasenleer. Van Laar gaf colleges thermodynamica en elektrochemie en na het overlijden van Bakhuis Roozeboom tot de benoeming van diens opvolger ook colleges fasenleer. Van 1908 tot 1912 was Van Laar lector in de propedeutische wiskunde voor chemici. Om gezondheidsredenen vertrok hij toen naar Zwitserland, waar hij tot aan zijn overlijden woonde en werkte. Van Laar leidde uit de van der Waals toestandsvergelijking een activiteitsmodel af; de van Laar vergelijking[1].

Externe links[bewerken]

Portal.svg Portaal Scheikunde
Bronnen, noten en/of referenties
  1. E.P. van Emmerik, J.J. van Laar (1860-1938). A mathematical chemist. Dissertatie Delft 1991