John C. Woods

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Geplaatst:
06-12-2014

Genomineerd   Deze pagina is genomineerd voor verwijdering

Ten minste een van de mensen die meewerken aan Wikipedia, vindt dat deze pagina in deze vorm niet binnen de Wikipedia-encyclopedie past. De pagina is daarom aangedragen op de beoordelingslijst.

De reden die hiervoor is opgegeven, luidt: Zelfde reden als Joseph Malta op Wikipedia:Te beoordelen pagina's/Toegevoegd 20141205. Man met baan.

Na plaatsing op de beoordelingslijst blijft dit artikel twee weken staan, zodat eventuele bezwaren ingebracht kunnen worden. Als je het artikel zodanig kunt verbeteren dat daarmee de redenen voor verwijdering komen te vervallen, aarzel dan vooral niet en verbeter het! Vergeet niet om dit op de genoemde lijst te vermelden.

Pas als het artikel dusdanig is verbeterd en aangepast dat het wel binnen Wikipedia past, kan deze melding verwijderd worden. Geef dit aan op de lijst door het toevoegen van de reden. (/)

John C. Woods
John C. Woods.jpg
Algemene informatie
Geboren Wichita, 5 juni 1911
Overleden Enewetak, 21 juli 1950
Nationaliteit Amerikaans
Beroep Master sergeant en beul

John Chris Woods (Wichita, 5 juni 1911Enewetak, 21 juli 1950) was een Amerikaans master sergeant en beul van het 3e Amerikaanse Leger. Hij werd, samen met Joseph Malta, bekend door de terechtstelling van de ter dood veroordeelde kopstukken op het proces van Neurenberg.

In totaal heeft Woods 347 executies uitgevoerd in zijn 15-jarige carrière als beul.

In juli 1950 elektrocuteerde Woods zichzelf tijdens een reparatie van een hoogspanningskabel. Hij ligt begraven op de begraafplaats Toronto Township Cemetery.

Bekende executies[bewerken]

Samen met Joseph Malta voerde Woods op 16 oktober 1946 de executies van de ter dood veroordeelde kopstukken op de processen van Neurenberg uit. Deze vonden plaats in de gymzaal van de gevangenis. Ze maakten hierbij gebruik van een strop met standaardlengte. Dit leidde in een aantal gevallen niet tot de gewenste gebroken nek, maar tot een lange en pijnlijke lijdensweg met verstikking als dood. Verder was het valluik te smal, waardoor sommigen hun hoofd tot bloedens toe stootten.

De tien ter dood veroordeelden waren:

Woods zei na de executies dat hij bijzonder trots was om deze ophangingen te mogen uitvoeren.

Ook voerde hij de executies uit van de ter dood veroordeelden van het proces van Dachau.

Externe links[bewerken]