John Dill

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
John Dill
Sir John Greer Dill
Sir John Greer Dill
Bijnaam Jack[1]
Geboren 25 december 1881
Lurgan, County Armagh, Ierland
Overleden 4 november 1944
Walter Reed Army Medical Center, Washington D.C., Verenigde Staten
Begraven Sectie 32-Perceel S-29-Raster X-33 Arlington National Cemetery, Arlington County (Virginia), Verenigde Staten
Land/partij Flag of the United Kingdom.svg Verenigd Koninkrijk
Onderdeel BritishArmyFlag2.svg British Army
Dienstjaren 1901 - 1944
Rang UK Army OF10-2.png Field marshal
Eenheid Prince of Wales's Leinster Regiment
Leiding over Staff College, Camberley (8 januari 1931 – 21 januari 1934)
Directeur van de militaire operaties en inlichtingen, War Office (22 januari 1934 – 31 augustus 1936)
Britse strijdkrachten in Palestina en Transjordanië (8 september 1936 – 19 September 1937)
General Officer Commanding-in-Chief, Aldershot Command (12 oktober 1937 – 2 september 1939)
1e Legerkorps (Verenigd Koninkrijk) (3 september 1939 – 22 april 1940)
Chief of the Imperial General Staff (27 mei 1940 – 25 december 1941)
Slagen/oorlogen Tweede Boerenoorlog

Eerste Wereldoorlog


Arabisch-Palestijnse opstand


Tweede Wereldoorlog

John Greer Dill (Lurgan (Ierland), 25 december 1881Washington D.C., 4 november 1944) was een Britse commandant tijdens de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog. Van mei 1940 tot december 1941 was hij chief of the Imperial General Staff.

Eerste jaren[bewerken]

Dill studeerde aan het Cheltenham College en het Royal Military College in Sandhurst. Op 8 mei 1901 werd hij benoemd tot tweede luitenant in het 1ste bataljon van de Leinster Regiment en werd naar Zuid-Afrika gestuurd om deel te nemen aan de Tweede Boerenoorlog.

Dill werd op 15 augustus benoemd tot regimentsadjudant. Daarvoor was hij sinds 1902 al assistent-adjudant. Op 12 juli 1911 werd Dill gepromoveerd tot kapitein en hij ging vanaf 1 februari 1913 studeren aan het Staff College in Camberley en was daar nog toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Hij werd brigademajoor van de 25ste Brigade (8ste Divisie) in Frankrijk waar hij gestationeerd was bij Neuve-Chapelle. Aan het einde van de oorlog was hij brigadier en werd acht keer genoemd in dagorders. Hij werd in 1918 benoemd tot Companion of the Order of St Michael and St George (CMG). Hij ontving voor zijn diensten ook een aantal buitenlandse onderscheidingen, het Légion d'honneur in de rang van officier, het Franse Croix de guerre, commandant in de Kroonorde en officier in de Orde van de Kroon van Roemenië.

Interbellum[bewerken]

Na de oorlog kreeg Dill de reputatie van een begaafd legerinstructeur. In 1928 werd hij benoemd tot Companion of the Order of the Bath (CB). In 1929 werd hij in India gestationeerd en in 1930 bevorderd tot generaal-majoor. Hierna keerde hij terug naar Groot-Brittannië vanwege zijn benoeming bij het Staff College. Vervolgens vertrok hij naar de War Office (ministerie van Oorlog) om daar directeur van Militaire Operaties en Intelligentie te worden, wat hij tot 1 september 1936 bleef. Naast deze posities werd hij op 24 december 1932 benoemd tot erekolonel van het East Lancashire Regiment.

Dill werd op 8 september 1936 benoemd tot general officer commanding van de Britse troepen in Palestina en behield deze post tot 1937 en werd in het jaar geridderd met zijn promotie tot Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) en werd benoemd tot general officer commanding van de Aldershot Command.

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Op 3 september 1939 werd Dill benoemd tot commandant van het 1e Britse Korps in Frankrijk en promoveerde op 1 oktober 1939 tot generaal.

In april 1940 na zijn terugkeer werd Dill door premier Neville Chamberlain tot vicevoorzitter van de Imperial General Staff (en lid van de Army Council) onder Edmund Ironside benoemd. OP 27 mei 1940 werd Ironside door Dill vervangen als chief of the Imperial General Staff. Later in 1940 werd hij benoemd tot Aide de Camp General (adjudant) van koning George VI.

Dill promoveerde op 18 november 1940 tot veldmaarschalk, maar toen werd ook duidelijk hoe slecht hij en Churchill met elkaar omgingen. Dill kreeg de reputatie van fantasieloosheid en obstructief beleid. Churchill verleende hem in 1941 de Knight Grand Cross of the Order of the Bath (GCB) en stationeerde hem in Washington als zijn persoonlijke afgevaardigde. In Washington was hij hoofd van de British Joint Staff Mission en later hoofd van de Britse afvaardiging in de Combined Chiefs of Staff. Hij toonde een geweldige flair als een diplomatieke militaire aanwezigheid. In 1943 nam hij deel aan de Conferentie van Quebec, Conferentie van Casablanca, Conferentie van Teheran en ontmoetingen in India, China en Brazilië. Hij nam ook kort deel aan het politieke comité die opgezet was door de Britten en Amerikanen om de ontwikkeling van de atoombom te coördineren.

In de Verenigde Staten leverde Dill een belangrijke bijdrage bij de ontwikkeling van de Chief of Staff comité, die uit leden uit zowel Groot-Brittannië en de Verenigde Staten bestond. Hij was een goede vriend van generaal George Marshall en de twee hadden grote invloed op president Franklin D. Roosevelt. Hij ontving veel onderscheidingen waaronder de Amerikaanse Army Distinguished Service Medal.

Dill diende tot zijn dood in november 1944 in Washington waar hij stierf aan aplastische anemie. In 1944 werd hem postuum de Amerikaanse Distinguished Service Medal toegekend en ontving een ongekende gezamenlijke resolutie van het Amerikaanse Congres als waardering voor zijn diensten.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Danchev, Alex (1991). John Keegan. ed. Churchill's Generals. London: Cassell Military.
  • Heathcote, Tony (1999). The British Field Marshals 1736-1997. Barnsley (UK): Pen & Sword.