John N. Gray

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

John N. Gray (17 april 1948, South Shields, County Durham, Engeland) is een prominente Britse politiek filosoof en auteur. Hij is voormalig hoogleraar Europees Denken aan de London School of Economics.

Levensloop[bewerken]

Gray studeerde 'Filosofie, Politiek en Economie' (PPE) aan Exeter College in Oxford, waar hij tevens promoveerde.

Gray begon aan de University of Essex en het Jesus College Oxford, en werd uiteindelijk professor politicologie aan de University of Oxford. Sinds 1998 is hij professor Europees Denken aan de London School of Economics.

Verder was hij onder meer visiting professor aan Harvard University (1985-1986), Tulane University’s Murphy Institute (1991) en Yale University (1994) en was Stranahan Fellow aan het Social Philosophy and Policy Center van Bowling Green State University (1990-1994).

Werk[bewerken]

Gray schrijft regelmatig in The Guardian, New Statesman, en The Times Literary Supplement en heeft een aantal invloedrijke boeken geschreven over politieke theorie, waaronder Straw Dogs: Thoughts on Humans and Other Animals (2003), een aanval op het humanisme, dat hij beschouwt als een wereldbeeld dat op religieuze ideologieën gefundeerd is. Volgens Gray is de wil, en daarmee de moraal, een illusie en hij beschouwt de mensheid als een roofzuchtige soort die andere levensvormen uitroeit en zijn natuurlijke omgeving vernietigt. Recent bekritiseerde hij het utopische denken dat sedert de Verlichting in de vorm van het vooruitgangsgeloof bestaat en in het christendom inhereert in de vorm van de verlossingsgedachte.

Gray was een aanhanger van New Right in de jaren tachtig en daarna van New Labour in de jaren negentig. Tegenwoordig ziet Gray het conventionele links/rechts-spectrum van conservatisme en sociaaldemocratie als onbruikbaar.

Sinds de jaren negentig is Gray voornamelijk bekend vanwege zijn controversiële studie naar de ongemakkelijke relatie tussen het pluralisme en liberalisme van Isaiah Berlin[1] en vanwege zijn sterke kritiek van het neo-liberalisme en de mondiale vrije markt. Meer recent bekritiseerde hij enkele centrale stromingen in het Westerse denken zoals het humanisme en het utopisme en neigt hij naar ecologisme. Hij is onder meer beïnvloed door de Gaia-hypothese van James Lovelock, maar is erg pessimistisch over de mogelijke verandering van menselijk gedrag en voorspelt dat de eenentwintigste eeuw geteisterd zal worden door oorlogen door de toenemende schaarste van natuurlijke bronnen.

John Grays conceptie van humanisme, die in Straw Dogs wordt gepresenteerd, wordt door critici beschouwd als een onjuist dilemma. [2].

Literaire kritiek[bewerken]

In 2004 ontstond er een controverse rond Gray als gevolg van zijn pijnlijke recensie van Francis Wheens boek How Mumbo Jumbo Conquered the World (in de Verenigde Staten: Idiot Proof a Short History of Modern Delusions).

Hij veronachtzaamde in zijn kritische recensie dat hijzelf een onderwerp in Wheens boek was. Een substantieel deel van hoofdstuk 8 is gewijd aan de opsomming van Grays voortdurend wijzigende politieke standpunten.

Publicaties[bewerken]

Boeken over Gray
  • Horton, John en Glen Newey, eds. (2007) The Political Theory of John Gray. London: Routledge. ISBN 041536647X.

Externe links[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan John Gray.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Cherniss, Joshua & Hardy, Henry, "Isaiah Berlin", in Zalta, Edward N., The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Summer 2007 Edition), pp. section 4, <http://plato.stanford.edu/archives/sum2007/entries/berlin/#4>. Bezocht op 4 juli 2007.
  2. Norman, Richard: "On Humanism", pp.83-84, Routledge, 2004, ISBN 0-415-30523-3