Jos Lussenburg
| Jos Lussenburg | ||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Achtergrondinformatie | ||||
| Volledige naam | Johannes Lussenburg | |||
| Geboren | 20 november 1889 | |||
| Overleden | 28 juli 1975 | |||
| Beroep(en) | Kunstschilder | |||
| RKD-profiel | ||||
|
||||
Johannes (Jos) Lussenburg (Enkhuizen, 20 november 1889 - Nunspeet, 28 juli 1975) was een Nederlands kunstschilder.[1]
Inhoud |
[bewerken] Leven en werk
Lussenberg werd in 1889 geboren als zoon van David Lussenburg en Baukje Kramer. Hij trouwde op 19 juni 1917 te Blaricum met Jantje Langendijk, dochter van een Enkhuizer veehouder. Het gezin van vader David verhuisde in 1918 naar Nunspeet. Tijdens een bezoek aan zijn ouders zag Lussenburg dat Nunspeet een goede plek is om te schilderen en het jonge paar volgde daarom al snel naar Nunspeet, afgewisseld met verblijf in Harderwijk. Uit hun huwelijk werden drie kinderen geboren, één dochter en twee zonen.
Aanvankelijk was Lussenberg muzikant en muziekleraar. Hij gaf onder andere les aan muziekscholen en verdiende geld als violist. In 1923 kreeg hij een infectie aan zijn linker wijsvinger die daarna stijf bleef. Deze handicap maakte een einde aan zijn carrière als violist. Zijn vrouw adviseerde hem om schilder te worden, al verloor hij nimmer zijn liefde voor de muziek: hij was vele jaren directeur en/of dirigent van koren in de stadjes rond het IJsselmeer. Lussenburg was als schilder autodidact. Zijn werk had vooral de voormalige Zuiderzee als onderwerp. Als kleinzoon van een Enkhuizer visser had Jos een grote liefde voor de romantiek van de visserij. Hij maakte veel vrienden onder de vissers in de plaatsen rond de Zuiderzee. Als kind bracht hij al zijn vrije tijd door in de havens, soms tot middernacht. Door de aanleg van de Afsluitdijk en de aanleg van de diverse IJsselmeerpolders ging veel van de visserij verloren. De rauwheid, hardheid en de romantiek van de typische levensstijl gingen hierbij grotendeels verloren. Lussenburg wist de sfeer van destijds vast te leggen in zijn schilderijen. Een zeer vaak terugkomend thema was de teloorgang van de Zuiderzee. Op meerdere van zijn schilderijen zijn afbeeldingen te zien van vissersschepen op de Zuiderzee.
Behalve de schilderijen van botters op woeste golven van de Zuiderzee schilderde Jos ook portretten, zowel van vissers als ook boerenvrouwen, bedelaars en zelfportretten. Ook maakte hij diverse stillevens of landschappen. Hij maakte deel uit van meerder kunstnaarsorganisaties, zo was hij lid van de Beroepsvereniging van Beeldende Kunstenaars (BBK), de Kern in Apeldoorn), Palet in Zwolle en van de kring van Noordveluwse schilders.[1]
Lussenberg overleed in juli 1975 op 85-jarige leeftijd in zijn woonplaats Nunspeet.
[bewerken] Leerlingen
Geschat wordt dat hij zeker 20 leerlingen heeft gehad. Enkelen wisten daarbij het niveau van amateur te overstijgen. Voorbeelden zijn Gerrit van Dorp, Pieter Hak, Jaap Hiddink, Geo Kauderer en Cornelis Adrianus Korndörffer.[1]
[bewerken] Andere activiteiten
Naast zijn bemoeienissen met de muziek en schilderkunst was Jos een verteller. Hij organiseerde praat- of discussieavonden over vele onderwerpen, zoals het opkomende nazisme, communisme, helderziendheid, de teloorgang van de Zuiderzee.
[bewerken] Exposities
Er zijn weinig speciale exposities bekend van het werk van Lussenburg. Wel werden enkele werken van de schilder met enige regelmaat geëxposeerd in regionale expositieruimten waarbij zijn werk samen met andere regionale kunstschilders te zien was. In 2010/2011 was er een grote overzichtstentoonstelling in het Museum Elburg, met als titel Op golven van verbeelding, van het werk Lussenburg.[2]
[bewerken] Bibliografie
- Beek, Wim van der Jos Lussenburg : op golven van verbeelding, uitg. Thieme Art, Deventer, 2010
- Pruis, Henk Jos Lussenburg vertelt, uitg. Westerink, Elburg, 1983
- De stervende Zuiderzee, uitg. Semper Agendo, Apeldoorn, 1974
- Stervende zee, uitg. Van Kampen, Amsterdam, 1963 (met een inleiding door K. Boonenburg)
| Noten |
