Juan Pablo Duarte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Juan Pablo Duarte y Diez (Santo Domingo, 26 januari 1813 - Caracas, 1876) is naast Francisco del Rosario Sanchez en Ramón Matías Mella één van de drie Vader des Vaderlands van de Dominicaanse Republiek. Zijn ouders waren Juan José Duarte en Manuela Diez Jiménez.

Nadat de troepen van de Haïtiaanse Toussaint L'Ouverture in 1801 de huidige Dominicaanse Republiek waren binnengevallen en zich in Santo Domingo hadden gepositioneerd, besloot de familie Duartes zich in de naburige Mayagüez in Puerto Rico te vestigen, waar naar verluidt de eerste zoon van de Duartes, Vicente Celestino, geboren zou zijn. De familie Duartes keerde in 1809 terug naar de Dominicaanse Republiek, toen het land wederom een Spaanse kolonie werd. Duartes familie verstigde zich in het westelijk deel van van de rivier Ozama, in de zone La Atarazana.

Mede doordat de Spaanse autoriteiten steeds minder aandacht hadden voor het land, werd het mogelijk om, onder leiding van José Núñez de Cáceres, de zogenaamde Kortstondige Onafhankelijkheid uit te roepen. De Haïtianse westerburen, Haïti, die op dat moment al onafhankelijk waren, besloten om het Spaanssprekende deel van het eiland aan te vallen. De president van Haïti, Jean-Pierre Boyer, zond een invasiemacht en nam op die manier de oosterse, Spaanssprekende, helft van het eiland Hispaniola. Blanken, vooral Europeanen) en mulatten werden geëlimineerd, net zoals dat in Haïti zelf gebeurd was. Net als in het westelijke deel, werd slavernij in het oostelijke deel afgeschaft. Ook werd het Spaanssprekende deel van het eiland door de Republiek Haïti geannexeerd. Vanwege dit en andere gebeurtenissen, besloten de ouders van Duarte hem naar Europa te sturen zodat hij daar zou kunnen studeren.