Jules Dumont d'Urville

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jules Dumont d'Urville
Jules Dumont d'Urville wordt ontvangen door inheemse bevolking

Jules Sébastien César Dumont d'Urville (23 mei 17908 mei 1842) was een Franse ontdekkingsreiziger, geboren in Condé-sur-Noireau, Normandië, in Frankrijk. Hij was een Franse admiraal, en verkenner van de zuidelijke en westelijke Stille Oceaan, Australië en Antarctica.

Zijn eerste (en belangrijkste) vondst gebeurde in 1820 toen hij tijdens een expeditie op de Griekse Eilanden achter het bestaan van een antiek meesterwerk van rond 130 v.Chr. kwam: de Venus van Milo. In 1822 werd hij naar de Stille Oceaan gestuurd, en bracht een mooie verzameling dieren en planten terug. In 1826 werd hij weer naar de Stille Oceaan gestuurd, waar hij de kusten van Nieuw-Guinea, Nieuw-Zeeland en andere eilanden in kaart bracht. In 1827 nam hij aan de zeezijde van het eilandje Bare Island huizen en boten waar.

In 1837 zeilde hij langs de Zuidelijke Poolgebieden, die hij de Adéliekust noemde, naar zijn vrouw. De Adéliekust maakt nu deel uit van Terre Adélie of Adélieland, een deel van de Franse Zuidelijke Gebieden.

Later werden de D'Urvillezee, de Kaap d'Urville en D'Urville-eiland (Nieuw-Zeeland) naar hem genoemd.

Jules d'Urville kwam op 8 mei 1842, samen met zijn vrouw en zoon, om het leven in een treinongeluk bij Meudon, Frankrijk. Hij is begraven op het Cimetière du Montparnasse in Parijs.

Over Dumont d'Urville[bewerken]