Juliana van Hessen-Darmstadt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Juliana van Hessen-Darmstadt

Juliana van Hessen-Darmstadt (14 april 1606 - 15 januari 1659) was een dochter van landgraaf Lodewijk V van Hessen-Darmstadt en Magdalena van Brandenburg.

Zij huwde in 1631 met graaf Ulrich II van Oost-Friesland en werd de moeder van:

Ulrich liet tijdens de Dertigjarige Oorlog voor haar een lusthof in Sandhorst bouwen. In deze periode had het land zwaar af te rekenen met buitenlandse bezetters. Na de dood van haar echtgenoot in 1648 nam zij de voogdij en het regentschap waar voor haar zoon Enno Lodewijk, maar voerde een decadente levensstijl. Zij stuurde haar zoons naar het buitenland en liet het fel gehavende graafschap besturen door haar gunstelingen. Hierdoor ontstonden nog meer problemen met de standen. Onder deze gunstelingen zijn vooral te vernoemen Marenholz en diens echtgenote Elisabeth van Ungnad zu Sonneck, een vroegere hofdame van Juliana. Zij zou met Marenholz een verhouding gehad hebben, waardoor deze later werd opgehangen. Na een schijnproces werd hij in juli 1651 in Wittmund berecht.

Juliana verlegde haar hof van Aurich naar Sandhorst, om daar ongestoord haar leventje te kunnen verderzetten. Omdat het echtpaar Manholz het zo bont maakte, drongen vele edelen bij de jonge Enno Lodewijk aan om naar Oost-Friesland terug te keren. Deze werd door de keizer vroegtijdig meerderjarig verklaard en verdreef zijn moeder in mei 1651 van de regering. In 1654 kocht zij het goed Westerhof nabij Osterode am Harz en stierf daar in 1659.