Kabinet-Marijnen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kabinet-Marijnen
ZetelsMarijnen.svg
Coalitie KVP, ARP, CHU, VVD
Zeteltal TK 50 + 13 + 13 + 16 = 92
Premier V.G.M. Marijnen
Beëdiging 24 juli 1963
Demissionair 27 februari 1965
Ontslagdatum 14 april 1965
Voorganger De Quay
Opvolger Cals
Overzicht kabinetten
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Polygoonjournaal over het nieuwe kabinet
Bioscoopjournaal over de val van het kabinet Marijnen in 1965

Het kabinet-Marijnen was het Nederlands kabinet van 24 juli 1963 tot 14 april 1965. Het kabinet wordt gesteund door dezelfde partijen als het kabinet-De Quay en is als een voortzetting daarvan te beschouwen. Hoogconjunctuur door onder meer aardgasvondsten begunstigen het financieel-economische beleid. Er is krapte op de arbeidsmarkt, waardoor de lonen gaan stijgen.

Het (voorgenomen) huwelijk van prinses Irene met de zoon van de Spaanse troonpretendent Karel Hugo van Bourbon-Parma en de daarmee samenhangende overgang van Irene naar het katholicisme leiden tot veel commotie.

Het kabinet-Marijnen bestaat uit ministers van de KVP, VVD, ARP en CHU. Minister-president Marijnen is afkomstig uit de KVP. Interne onenigheid over het omroepbestel leidt tot de val van het kabinet.

Ministers[bewerken]

Groepsfoto.

Staatssecretarissen[bewerken]

Kabinetsformatie[bewerken]

Mr. van Aartsen (beoogd minister van Verkeer en Waterstaat) na zijn bezoek aan kabinetsformateur minister Marijnen in Den Haag op 22 juli 1963.

Bijzonderheden[bewerken]

Er wordt voortgegaan met de opbouw van de sociale verzorgingsstaat. Er komt een Ziekenfondswet en in 1964 wordt het sociaal minimum ingevoerd.

Vanwege een te kort op de arbeidsmarkt worden buitenlandse werknemers geworven.

Minister Koos Andriessen van economische zaken krijgt het aan de stok met projectontwikkelaar Reinder Zwolsman, als die de toegangsprijs van de Scheveningse Pier tegen de regelgeving in verdubbelt.

De regering vraagt in 1964 geen toestemming aan het parlement voor het huwelijk van prinses Irene met de Spaanse prins en Carlistenleider Carlos Hugo de Bourbon-Parma. Belangrijkste reden daarvoor zijn de aspiraties van Carlos Hugo. Hij maakt aanspraken op de Spaanse troon. Irene verliest haar recht op troonopvolging.

Het feit dat Irene tot het katholieke geloof is overgegaan, is voor een deel van de protestanten overigens moeilijk verteerbaar. De fractieleiders van ARP en CHU wensen echter niet uit te spreken, dat een katholiek op de troon ondenkbaar is.

In 1964 worden maatregelen genomen tegen commerciële televisieuitzendingen vanaf de Noordzee (vanaf het zgn. REM-eiland).

Reden ontslagaanvrage[bewerken]

Er ontstond op 27 februari 1965 verschil van mening in de ministerraad over het omroepbeleid. Het kabinet bood op 28 februari 1965 zijn ontslag aan.


Bronnen, noten en/of referenties
  • http://www.minaz.nl - Onder voorwaarde dat de bron wordt vermeld, mogen onderdelen van de inhoud van deze website worden overgenomen.