Kabinet Presidensial

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Kabinet Presidensial ("Presidentieel kabinet") was de eerste regering van de Republik Indonesia, en werd ingesteld na de Indonesische onafhankelijkheidsverklaring van 17 augustus 1945. Het kabinet omvatte 20 ministers en vier hoge functionarissen. Het bestond van 2 september tot 14 november 1945.

Achtergrond[bewerken]

Pamflet met de aankondiging van het presidentieel kabinet en de provinciale gouverneurs.

De Indonesische archipel was sinds maart 1942 bezet door het Japanse keizerrijk, maar vanaf 1943 benoemden de Japanners in het licht van het kerende oorlogstij Indonesische adviseurs ("Sanyo") in het bestuur, en stelden de nationalistische voorman Soekarno aan als voorzitter van een Centrale Adviesraad (Chuo Sani-kai) in Jakarta.[1]. Op 7 augustus, een dag na de atoombom op Hiroshima, werd er een Voorbereidend Comité voor de Indonesische Onafhankelijkheid ((id) Panitia Persiapan Kemerdekaan Indonesia, PPKI) ingesteld, met Soekarno als voorzitter en Hatta als vicevoorzitter. Op 19 augustus werden er door dit comité 12 ministeries ingesteld voor het eerste Indonesische kabinet. In dit kabinet zaten mensen die eerder sanyo alsook mensen die niet met Japanners meegewerkt hadden. Het kabinet droeg verantwoording af aan Soekarno.[2][3]

Samenstelling[bewerken]

President[bewerken]

Ministers met portefeuille[bewerken]

  • Minister van binnenlandse zaken: R.A.A Wiranata Koesoema
  • Onderminister van binnenlandse zaken: Harmani
  • Minister van buitenlandse zaken: Achmad Subardjo
  • Minister van volksveiligheid: Soeprijadi
  • Minister van justitie: Soepomo
  • Minister van financiën: Dr. Samsi
  • Minister van onderwijs: Hadjar Dewantara
  • Minister van gezondheid: Dr. Boentaran Martoatmodjo
  • Minister van sociale zaken: Iwa Kusuma Sumantri
  • Minister van informatie: Amir Sjarifuddin
  • Onderminister van informatie: Ali Sastroamidjojo
  • Minister van communicatie: Abikusno Tjokrosujuso
  • Minister van welzijn: R.P. Soerachman
  • Minister van Publieke werken: Abikusno Tjokrosujuso

Ministers van staat (zonder portefeuille)[bewerken]

  • Mohammad Amir
  • Wahid Hasyim
  • Sartono
  • A.A. Maramis
  • Otto Iskandar Dinata

Functionarissen met ministersstatus[bewerken]

  • Voorzitter van het hooggerechtshof: Dr. Koesoema Atmadja
  • Landsadvocaat: Gatot Tarunamihardja
  • Staatssecretaris: Abdoel Affar Pringgodigdo
  • Staatswoordvoerder: Soekarjo Wirjopranoto

Beëindiging van het kabinet[bewerken]

Het Centraal nationaal Indonesisch comité, dat de de facto wetgevende macht in de Republik was, eiste dat het kabinet aan hen verantwoording af zou leggen en niet aan president Soekarno. Soekarno stemde hiermee in en onthief het kabinet van zijn taken.[4]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Ricklefs (1982) blz. 193
  2. Kahin (1952) blz 139
  3. Simanjuntak (2003) blz. 16-17
  4. Kahin (1952) blz. 168-169
  • Kahin, George McTurnan (1952) Nationalism and Revolution in Indonesia Cornell University Press, ISBN 0-8014-9108-8
  • Ricklefs (1982), A History of Modern Indonesia, Macmillan Southeast Asian reprint, ISBN 0-333-24380-3
  • (id) Simanjuntak, P. N. H., Kabinet-Kabinet Republik Indonesia: Dari Awal Kemerdekaan Sampai Reformasi, Djambatan, 2003, p. 15–23 ISBN 9794284998.