Kaleb

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De naam Kaleb betekent "Hond", trouw en onverschrokken. Kaleb is een Hebreeuwse naam van twee personen uit de Bijbel.

  • Een Kenizziet en een zoon van Jefunne uit de Judastam: het latere Koninkrijk Juda, dat door de nakomelingen van Koning David geregeerd werd. Kaleb was één van de twaalf verspieders die het land Kanaän moesten verkennen, uitgekozen uit de stam van Juda. Hij was toen 40 jaar oud. Hij probeerde samen met Jozua, toen de tien andere verspieders het volk moedeloos probeerden te maken, het volk moed in te spreken. Dit kostte hem bijna het leven. God beloofde hem dat hij en Jozua het beloofde land zouden ingaan en dat hij de hele streek die hij had verkend voor altijd het grondgebied van hem en zijn nageslacht zou zijn, omdat hij God vertrouwde. Kaleb stond op de belofte van God en zei tegen Jozua op 85 jarige leeftijd, geef mij Hebron zoals God het mij beloofd heeft. Kaleb was nog even strijdlustig op zijn 85ste leeftijd als dat hij was geweest in zijn jongere jaren. Hij heeft geholpen de oorspronkelijke inwoners van Kanaän te verdrijven en kreeg de plaats Hebron in zijn bezit, nadat de Enakieten verslagen waren. Kaleb had 3 zonen: Iru, Ela en Naäm.