Kapitaalaccumulatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Kapitaalaccumulatie of kapitaalvorming is de toename van kapitaal door investeringen. Behaalde winsten uit de bedrijfsvoering wordt hierbij door de eigenaar niet gebruikt voor de eigen consumptie, maar voor de financiering van de groei van de onderneming. Onder meer volgens het Solow-model en de fasentheorie van Rostow is economische groei afhankelijk van besparingen en de daaruit volgende kapitaalaccumulatie. Uit later onderzoek is echter gebleken dat deze relatie minder eenduidig is.

Ontwikkelingslanden[bewerken]

Vooral in ontwikkelingslanden is er slechts een beperkte kapitaalaccumulatie. In de armste landen zijn de besparingen onvoldoende voor grote investeringen. In andere ontwikkelingslanden kiest de rijke bovenlaag vaker voor consumptie of investeert buiten het eigen land.

Marx[bewerken]

Marx stelde dat door concurrentie kleinere bedrijven het zouden moeten afleggen tegen grotere, waardoor het kapitaal zich in handen van steeds minder kapitalisten zou concentreren. Door concurrentie zouden de lonen dalen en arbeiders vervangen worden door machines. Volgens dit proces van Verelendung zou de arbeidersklasse armer en armer worden.