Karel van Berlaymont

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Karel van Berlaymont
1510 - 1578
Heer van Haultepenne
Periode  ? - 1578
Opvolger Claudius van Berlaymont
Baron van Hierges
Periode  ? - 1578
Opvolger Gilles van Berlaymont
Stadhouder van Namen
Periode 1553 - 1577
Opvolger Jan van Croÿ
Vader Michiel van Berlaymont
Moeder Maria van Berault

Karel van Berlaymont, vernederlandste naam van Charles de Berlaymont, (Namen, 1510 - Namen, 1578) was een vooraanstaand edelman in de Zuidelijke Nederlanden. Hij was raadsman van Margaretha van Parma en was tijdens de beginjaren van de Tachtigjarige oorlog overwegend Spaansgezind.

Biografie[bewerken]

Hij was de zoon van Michiel van Berlaymont en Maria van Berault. Hij was heer van Floyon en Haultepenne, en baron van Hierges.

In 1553 werd hij stadhouder van Namen. Verder was hij erfschenker van Henegouwen, ridder in de Orde van het Gulden Vlies, opperjachtmeester van Brabant, Vlaanderen en Namen, lid van de Raad van State, voorzitter van de Raad van Financiën en soeverein-baljuw van het graafschap Namen. In 1567 werd hij lid van de gevreesde Raad van Beroerten. In 1574 werd Berlaymont verheven tot graafschap. In 1577 was hij een der ondertekenaars van de Unie van Brussel, maar vrijwel onmiddellijk daarna trok hij zijn steunbetuiging in.

Berlaymont is vooral bekend vanwege een uitspraak die leidde tot het ontstaan van de naam Geuzen. In 1566 overhandigde het Eedverbond der Edelen een smeekschrift aan landvoogdes Margaretha van Parma, teneinde de vervolging van de protestanten te doen staken. Op haar vraag aan Karel van Berlaymont wie deze mensen waren, zou hij geantwoord hebben: "Ce ne sont que des gueux" (het zijn slechts bedelaars), waarop de opstandelingen het pejoratief 'geuzen' aannamen als eretitel (zie ook: geuzennaam).[1][2]

Huwelijk[bewerken]

Karel van Berlaymont was gehuwd met Adriana de Ligne Barbançon.

Ze kregen acht kinderen:

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Anton Van der Lem, N'ayez pas peur Madame, ce ne sont que des gueux (dutchrevolt.leiden.edu - geraadpleegd op 12 maart 2014)
  2. Louis Prosper Gachard (1890), "Sur l'origine du nom de gueux, donné aux révolutionnaires des Pays-Bas dans le XVIe siècle", in: Louis Prosper Gachard, Etudes et notices historiques concernant l'histoire des Pays-Bas (3 delen), vol. I, blz. 130-141