Karel Hendrik van Nassau-Siegen
| Karl Heinrich van Nassau-Siegen | ||
| 1743-1808 | ||
 |
||
| Prince de Nassau-Siegen (in Frankrijk) | ||
| Periode | 1756-1808 | |
| Voorganger | Maximilien Guillaume Adolphe de Nassau-Siegen | |
| Vader | Maximilien Guillaume Adolphe de Nassau-Siegen | |
| Moeder | Marie Madeleine Amicie de Monchy | |
| Dynastie | Nassau-Siegen | |
Karl Heinrich Nikolaus Otto, Prins van Nassau-Siegen (Frans: Charles Henri Nicolas Othon, prince de Nassau-Siegen) (Senarpont, 5 januari 1743 - Tynna, 10 april 1808) uit de katholieke lijn van Nassau-Siegen was een Duits-Franse avonturier en zeevaarder. Kolonel in de Franse Koninklijke Marine en admiraal in de Russische Keizerlijke Marine.
Leven [bewerken]
Nassau's familie van herkomst wordt betwist. Zijn 1748's overleden vader, was Maximilien Guillaume Adolphe postuum gelegitimeerd in 1756 door de Franse rechterlijke macht als een buitenechtelijk afstammeling van Emmanuel Ignatius de Nassau-Siegen[1]. Gebaseerd op deze juridisch uitspraak was Karl in Frankrijk gemachtigd om de titel van "Prince de Nassau-Siegen" te voeren, "maar deze uitspraak werd nooit door iemand van het adellijke Huis van Nassau ooit erkend.
Op vijftienjarige leeftijd treed hij toe tot de Franse koninklijke marine.
Nassau leidde een leven als een libertijn en gokker in de hoven van Wenen, Warschau , Madrid en Versailles. Waarschijnlijk op de vlucht voor zijn schuldeisers in 1766, trad hij toe tot de expeditie van Bougainville op, die liep via de Atlantische Oceaan, de zuidelijke punt van Zuid-Amerika omvarend naar de Stille Oceaan en terug langs de kust van Afrika naar Frankrijk. Op deze reis zou Nassau diplomatieke vaardigheden ontwikkelen in het leggen van contacten met de bewoners van de Zuidzee-eilanden. Bijvoorbeeld, in 1768 met de Tahitianen, wiens koning, Ereti, hij kon overtuigen van de vreedzame bedoelingen van de Fransen.
Na de succesvolle terugkeer van de expeditie in 1769 in Frankrijk, begon Nassau aan een militaire carrière op de slagvelden van Europa en vocht in Frans, Spaans en Russisch dienst. In 1779 ondernam hij een ongelukkige poging om het eiland Jersey te nemen, door koning Karel II van Spanje, wordt hij voor zijn diensten tijdens het beleg van Gibraltar (1779-1783) tot een Spaanse grande eerste klasse benoemd. Door de tsarina Catharina de Grote werd hij in 1783 tot vice-admiraal en benoemd. In 1788 won hij bijna volledig tegen een superieur Turkse vloot in de zeeslag van Otsjakiv waardoor deze stad door de Russische troepen kon worden veroverd. In de Russisch-Zweedse Oorlog (1788-1790) won hij de Eerste Zeeslag bij Svensksund 1789 tegen de Zweden onder koning Gustaaf III. en bij Björkösund opnieuw in 1790. Op 9 Juli 1790 moest hij in de Tweede Zeeslag bij Svensksund een volledige nederlaag tegen de Zweden aanvaarden nadat hij een derde van zijn vloot verloor en daarmee de oorlog onbeslist laat eindigen[2].
Daarna wordt Nassau door de tsarina naar de Rijn gestuurd, waar hij aan de strijd tegen het revolutionaire Frankrijk zal deel nemne. Na de Vrede van Amiens in 1802, keerde hij echter terug naar Frankrijk, waar hij tevergeefs probeerde een baan in het leger van Napoleon Bonaparte te krijgen. Hij keerde daarop terug naar Rusland, waar hij overleed in 1808 op het Oekraïense landgoed Tynna. Op zijn reizen door Europa heeft Nassau onder andere Giacomo Casanova in 1783 in Spa en de naturalist Georg Forster in 1784 in Grodno leren kennen.
Onderscheidingen [bewerken]
- Ridder in de Orde van Sint-Stanislaus
- 1774: Ridder in de Orde van de Witte Adelaar
- 1788: Commandeur in de Sint-Jorisorde tweede klasse.
- 1789: Ridder in de Orde van Sint-Andreas de Eerstgeroepene
Huwelijk en kinderen [bewerken]
Als zoon van Maximilien Guillaume Adolphe de Nassau-Siegen (1722-1748) en Marie Madeleine Amicie de Monchy (-1752)[3] trouwde hij op 14 september 1780 met de Poolse gravin Karolina Gozdzka (1747-1807). Het huwelijk bleef kinderloos.
Bronnen, noten en/of referenties
|
