Karlsruher FC Phönix
| Karlsruher FC Phönix | ||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||
| Naam | Karlsruher Fußball Club Phönix e.V. | |||||||||||||||||||||||||||||
| Opgericht | 1894 | |||||||||||||||||||||||||||||
| Opgeheven | 1952 | |||||||||||||||||||||||||||||
| Stadion | Sportpark Wildpark | |||||||||||||||||||||||||||||
| Capaciteit | 25.000 | |||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||
Karlsruher FC Phönix was een Duitse voetbalclub die opgericht werd in 1894, die in 1922 ook een atletiekafdeling en in 1925 een handbalafdeling kreeg.
De club was één van de stichtende clubs van de Duitse voetbalbond in 1900 en werd in 1909 de zesde Duitse landskampioen. Vanaf 1912 heet de club officieel Karlsruher FC Phönix (Phönix-Alemannia). In 1952 fuseerde de club met VfB Mühlburg tot het huidige Karlsruher SC.
Inhoud |
Geschiedenis [bewerken]
Beginjaren [bewerken]
In de beginjaren van het voetbal had de jonge sport het moeilijk om zich te vestigen in de turn- en sportverenigingen. Vaak werd er neergekeken op de sport die van Engeland naar het Europese vasteland overwaaide. Hierdoor werden er volwaardige voetbalclubs opgericht, onafhankelijk van een sportclub. Nadat in Karlsruhe al drie clubs bestonden International Football Club (1889), Karlsruher FV (1891) en FC Karlsruher Kickers (1893) besloten enkele leden van de Karlsruher Turngemeinde op 6 juni 1894 Karlsruher FC Phönix op te richten. Er speelden voornamelijk studenten bij de club.
In 1897 was de club medeoprichter van de Zuid-Duitse voetbalbond samen met nog zeven andere clubs. Meteen werd ook een eerste kampioenschap georganiseerd. In de eerste jaren was Karlsruher FV de dominerende club in de competitie. In 1902/03 plaatste Phönix zich voor de Zuid-Duitse eindronde en versloeg 1. FC Pforzheim met 6:5, in de tweede ronde verloor Phönix dan van rivaal KFV met 2:0.
Topclub [bewerken]
Na enkele jaren in de schaduw van Karlsruher FV gespeeld te hebben ontwikkelde Phönix zich rond 1904/05 zich tot een topclub die niet enkel op regionaal niveau maar ook op nationaal niveau succes had. KFV werd in 1904 met 4:3 verslagen en ook de jeugdafdeling won alle vier de wedstrijden dat jaar tegen de aartsrivaal.
In seizoen 1908/09 werd de club voor het eerst kampioen van de Südkreisliga, de toenmalige hoogste klasse en liet Stuttgarter Kickers, 1. FC Pforzheim en KFV achter zich. Hiermee kwalificeerde de club zich voor de Zuid-Duitse eindronde en won daar vijf van de zes wedstrijden en liet onder andere 1. FC Nürnberg achter zich. In de eindronde om de landstitel walste de club over de tegenstanders heen. Nadat in de kwartfinale FC München-Gladbach met 5:0 verslagen werd kreeg SC Erfurt in de halve finale met 9:1 een veeg uit de pan. De finale werd in Breslau (tegenwoordig Wroclaw) gespeeld dat 800 km van Karlsruhe verwijderd was en waarvoor de spelers twintig uur moesten reizen. In de finale won de club met 4:2 tegen BTuFC Viktoria 1889 en werd zo Duits landskampioen.
Twee maanden voor de titel werden al twee spelers, Emil Oberle en Robert Neumaier opgeroepen om te spelen voor het nationaal voetbalelftal. Met Karl Wegele (15 interlands vanaf 1910) en Otto Reiser (één interland in 1911) leverde de club in de volgende jaren nog twee spelers voor het nationaal elftal.
In het volgende seizoen eindigden Phönix en KFV samen aan de top van het klassement. Doordat er niet naar het doelsaldo gekeken werd, wat in het voordeel van KFV geweest zou zijn, kwam er een beslissingswedstrijd. Voor 5000 toeschouwers in Pforzheim kon KFV met 3:0 winnen en plaatste zich zo voor de eindronde, waar Phönix als titelverdediger rechtstreeks voor geplaatst was. In de kwartfinale werd VfB Leipzig verslagen en in de halve finale trof de club Karlsruher FV in het stadion van KFV. Er kwamen 8000 toeschouwers opdagen, een toenmalig record voor een wedstrijd in de eindronde. KFV won met 2:1 en stootte door naar de finale die het ook won.
Phönix moest opnieuw genoegen nemen met ereplaatsen en kon zich daardoor ook niet meer plaatsen voor de eindronde. In 1912 fuseerde de club met FC Alemannia, die sinds 1908 ook in de Südkreisliga speelde. De fusieclub nam de naam Karlsruher FC Phönix (Phönix-Alemannia) aan. De fusie bracht echter geen nieuwe sportieve successen met zich mee en in de laatste seizoenen voor de Eerste Wereldoorlog eindigde de club in de middenmoot.
Tussen de Wereldoorlogen [bewerken]
Na de oorlog herstructureerde de bond de competitie en voerde de Badense competitie in. Na twee jaar middenmoot werd de competitie weer hervormd en ging de club in de Württemberg-Badense competitie spelen. Er waren vier reeksen in het eerste jaar en Phönix won zijn reeks, maar verloor de strijd om de Badense titel. Het volgende seizoen waren er nog maar twee reeksen en werd de club derde. In 1923/24 was de competitie dan eindelijk herleid naar één reeks en de concurrentie was nu moordend. Phönix eindigde laatste en degradeerde voor het eerst uit de hoogste klasse. Na twee seizoenen in het vagevuur promoveerde Phönix weer. In 1927 werd de Badense competitie heringevoerd en in het eerste seizoen eindigde Phönix samen met KFV op de eerste plaats en verloor de eindstrijd met 6:1, wel mocht de club nog eens naar de Zuid-Duitse eindronde, waar ze laatste werden. Ook de volgende drie seizoenen mocht de club naar de eindronde na twee derde en een tweede plaats, maar kon daar nooit een goed resultaat boeken. Na een middenmootplaats in 1932/32 werd de club het jaar erna nog eens kampioen, ook nu kon de club niets maken in de eindronde.
Nadat de nationaalsocialisten de macht overnamen in het land werd de hele competitie gereorganiseerd. De zeven regionale kampioenschappen werden vervangen door 16 Gauliga's. In de Gauliga Baden kwam er nu concurrentie van sterke clubs uit Mannheim, Waldhof, VfR en Neckarau die zich alle twaalf kampioenschappen van de Gauliga toeëigenden. In Karlsruhe zelf was het fusieclubVfB Mühlburg die in 1933 tot stand was gekomen door een fusie tussen FC Mühlburg 05 en VfB Karlsruhe die de beste resultaten behaalde. In 1934/35 werd de club nog vicekampioen achter VfR Mannheim en een jaar later degradeerde de club al. In de Bezirksklasse werd de club kampioen in in de eindronde om promotie met zeven teams won Phönix alle wedstrijden en promoveerde weer. De volgende jaren eindigde de club altijd in de middenmoot. In 1942/43 werd Phönix opnieuw laatste, maar doordat de Gauliga verder opgesplitst werd tijden de oorlog degradeerde de club echter niet. Om een volwaardig team te kunnen blijven opstellen gingen een aantal clubs in Duitsland een tijdelijke fusie aan (een KSG) en Phönix trad aan samen met FC Germania Durlach als KSG Phönix/Germania Karlsruhe. Ook dit seizoen werd de club laatste.
Degradatie naar derde klasse en fusie [bewerken]
In het eerste naoorlogse seizoen werd de club slechts 15de in de Oberliga Süd, die nu de hoogste klasse vormde. Het volgende seizoen degradeerde de club zelfs naar de Landesliga Nordbaden. Toen in 1950 de 2. Oberliga werd ingevoerd als tweede klasse werd de club hier niet voor geselecteerd.
Rivaal VfB Mühlburg dat in 1947 naar de Oberliga promoveerde had zich daar inmiddels gevestigd als een stevige middenmoter. Phönix dat zich in sportieve en financiële problemen bevond opperde het idee voor een fusie met Mühlburg en KFV om één grote club voor Karlsruhe te maken. Karlsruher FV wees het fusievoorstel resoluut af maar Mühlburg had er wel oren naar. Nadat het stadion van Mühlburg in de Tweede Wereldoorlog verwoest was werd er een nieuw gebouwd met 30 000 plaatsen. Op 16 oktober 1952 fusioneerden de clubs eindelijk.
Erelijst [bewerken]
- 1933
