Kaukasisch Albanië
| Aghuank Aran |
|||||
| Vazal en satrapie van het Perzische Rijk en de Sassanieden | |||||
|
|||||
| Kaart | |||||
 |
|||||
| Algemene gegevens | |||||
| Hoofdstad | Kapalak, Partav | ||||
| Talen | Kaukazisch-Albanees, Armeens, Partisch, Perzisch | ||||
| Religie(s) | Armeens-apostolische Kerk[1] | ||||
| Regering | |||||
| Regeringsvorm | Koninkrijk (tot 510), Vorstendom (tot 822) | ||||
| Dynastie | Aranshahik, Arsacid, Mihranid | ||||
Kaukasisch Albanië was een oude staat in de Kaukasus, die bestaan heeft tot de 9e eeuw, gelegen op grondgebied van het huidige Azerbeidzjan, Georgië en Dagestan. De Albaniërs (niet verwant met de Albaniërs op de Balkan) waren een verzameling van 26 stammen (elk met eigen taal) die zich in de 2e of 1e eeuw v.Chr. verenigden in een koninkrijk onder de Aranshahik-dynastie. De namen van deze stammen zijn niet bekend: vermoedelijk waren de meeste inheemse Kaukasiërs, waarvan alleen de Udis als een etnische groep vandaag nog bestaan. Albaniërs noemden hun land vermoedelijk Aran, in Armeense bronnen wordt het vermeldt als Aghuank.
In de 1e eeuw na Chr. werd de Aranshahik-dynastie vervangen door een tak van de Parthische Arsaciden (zoals ook in Armenië en Georgië) die Albanië zou besturen tot 510. Begin 4e eeuw werd het land gekerstend vanuit Armenië door Gregorius junior (de kleinzoon van Gregorius de Verlichter). De Albaanse Kerk vormde een autonoom patriarchaat van de Armeens-apostolische Kerk.[1] Ook zou Mesrop Masjtots een alfabet uitvinden voor de Albaniërs in de 5e eeuw.
Tot de late 4e eeuw omvatte Kaukasisch Albanië alleen de linkeroever van de rivier Koera, maar in 387 lijfde het, met Perzische steun, de Armeense vorstendommen aan de rechteroever in en de zuidgrens verschoof naar de rivier de Aras. De hoofdstad van Albanië was Kapalak; in de 5e eeuw werd Partav, ten zuiden van de Koera, de nieuwe hoofdstad. In deze periode werd het land overheerst door Perzië en was onderdanig aan een Perzische gouverneur (marzban). Het koninkrijk eindigde in 510 met de dood van Vachagan de Vrome.
Laat in de 6e eeuw werd Albanië omgevormd tot een vorstendom onder de Mihranid-dynastie. Deze leefde echter in een vete met de oude Aranshahik-dynastie van wie zij Gardman hadden beroofd. De Mihraniden werkten aanvankelijk samen met de Byzantijnen, maar werden in de 7e eeuw vazallen van het Arabische Rijk. In 822 werd Varaz-Trdat, de laatste vorst van Albanië, vermoord en kwam er een einde aan de Albaanse staat. Zijn dochter vluchtte naar het slot van Chatsjen en trouwde met de zoon van Sahl Smbatian, de Armeense vorst van Artsach.
In de volgende eeuwen verloren de Albaniërs van lieverlee hun landen aan de Islamieten en degenen die nog in de laaglanden woonden werden geïslamiseerd. De overlevende Albaniërs trokken uiteindelijk naar de hooglanden van de Armeniërs en Georgiërs.
Koningen van Albanië [bewerken]
- Vachagan de Dappere
- Vache I
- Oernajr
- Vachagan II
- Mirhavan
- Satoj
- Asaj
- Asvagen
- Vache II
- Vachagan III de Vrome
Zie ook [bewerken]
| Bronnen, noten en/of referenties |
