Kerkstoel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Franse kerkstoelen (Parijs, 19de eeuw)

Een kerkstoel of bidstoel is een speciaal gemaakte stoel waarop gelovigen tijdens de H. Mis kunnen knielen. Deze stoelen zijn dan ook aan een zijde langer. De gelovigen knielen voornamelijk tijdens het Lof, een Aanbidding en de Consecratie.

Vroeger was het de gewoonte dat iedere parochiaan zijn vaste plaats had in de kerk en zijn eigen stoel had. Rijkere mensen hadden dan ook vaak stoelen versierd met fluweel of bladgoud. Meestal had een gelovige ook twee stoelen: één om te zitten en de andere, voor hem, om te knielen.

Tegenwoordig zijn er knielstoelen met een knieltrede en een uitklapbaar zitgedeelte. Als de stoelen achter elkaar gezet worden, kan men zitten op de achterste stoel en knielen op de voorste stoel. Dit gebeurt vooral in Nederland waar men de knielstoelen vooral vindt bij zijaltaren of kapellen. In de kerk zelf zijn de meeste vervangen door knielbanken.

In België en Frankrijk heeft men nog steeds knielstoelen. Men gebruikt slechts één stoel die gedraaid wordt om te knielen. In België vindt men zeer zelden knielbanken en in Frankrijk relatief weinig. Na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) vervingen vele priesters en kerkfabrieken deze knielstoelen door zitstoelen. Daar de Belgen zelden knielen op de grond, maakten de priesters het de gelovigen op de meeste plaatsen de facto onmogelijk om te knielen en is de eeuwenoude knieltraditie in België thans bijna volledig verdwenen.