Killivissen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Killivissen
Pachypanchax omalonotus 02.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Actinopterygii (Straalvinnigen)
Orde: Cyprinodontiformes (Tandkarpers)
Families
Killivissen
Afbeeldingen Killivissen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Killivissen op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vissen

Killivissen zijn kleine eierleggende tandkarpers die in een groot deel van de wereld voorkomen, met name in de Zuid-Amerikaanse regenwouden maar ook in het zuiden van Europa en de regenwouden van Azië. Ze leven in meren, beken en poelen. Sommige van de poelen waarin ze leven drogen 's zomers op. Ze worden in het aquarium meestal niet ouder dan twee jaar en er zijn soorten zoals de Epiplatys annulatus die zich al voortplanten in een bakje van 5 liter. De eieren worden tijdens de lente afgezet in de bodem en verkeren daar in rust tot de poelen in de herfst weer vollopen door regen en overstromingen. Killi is afgeleid van het woord kilde dat "klein stroompje" of "beekje" betekent.

De killivissen vormen geen taxonomisache eenheid: de naam is een verzamelnaam voor diverse families. Sommige soorten zijn gespecialiseerd in het bejagen van andere killivissoorten, terwijl andere zich voeden met kleine ongewervelde dieren zoals muggenlarven. De soorten variëren in lengte van 2 tot 20 centimeter.

Modelsoort[bewerken]

Killivissen zijn in zwang bij onderzoekers om een aantal redenen:

  • ze zijn makkelijk te verzorgen.
  • de eieren zijn lang houdbaar omdat ze in een ruststadium kunnen blijven.
  • de bevruchting van de eieren vindt uitwendig plaats, waardoor makkelijk de afstamming van nakomelingen te controleren is.

Men spreekt dan ook wel van een modelsoort.

Omdat ze zo makkelijk zijn te verzorgen, zijn killivissen ook populair als aquariumdier.

Paringssysteem[bewerken]

Het mannetje duikt herhaaldelijk loodrecht in de losse bodem van de poel, en brengt daarbij wolkjes van bodemmateriaal omhoog door met de staart te sidderen. Als deze balts succesvol is volgt het vrouwtje hem. Ze zet haar eieren af in de bodem, waarop het mannetje ze bevrucht. De partners overleven het opdrogen van de poel niet, maar de eieren zijn bestand tegen droogte en kunnen uitkomen wanneer de omstandigheden in de herfst weer verbeterd zijn. Hierdoor kunnen de killivispopulaties in stand blijven.