Kim Gevaert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kim Gevaert
Tijdens de Nacht van de atletiek 2008
Tijdens de Nacht van de atletiek 2008
Volledige naam Kim Gevaert
Geboortedatum 5 augustus 1978
Geboorteplaats Leuven
Nationaliteit Vlag van België België
Lengte 1,70 m
Gewicht 59 kg
Sportieve informatie
Discipline sprint
Trainer/coach Rudi Diels
Eerste titel Belg. indoorkampioene 60 m 1995
OS 2004, 2008
Extra Belg. recordhoudster 100 m, 200 m, 400 m, 4 x 100 m + 60 m (indoor)
Portaal  Portaalicoon   Atletiek

Kim Gevaert (Leuven, 5 augustus 1978) is een voormalige Belgische sprintster. Als kind deed ze aan turnen en jazzdans, en speelde ze ook dwarsfluit. Ze combineerde haar beginnend succes in de atletiek met een universitaire studie in de logopedie aan de Katholieke Universiteit Leuven. Ze behaalde niet minder dan 27 Belgische titels en nam tweemaal deel aan de Olympische Spelen, waarbij ze eenmaal een zilveren medaille veroverde.

Biografie[bewerken]

Doorbraak[bewerken]

2002 is het jaar van de doorbraak voor Gevaert. In dat jaar wordt ze Europees indoorkampioene op de 60 m. Enkele maanden later verovert ze zowel op de 100 als de 200 m telkens zilver op de Europese kampioenschappen in München.

Met estafette in WK-finale[bewerken]

In 2003 wint Gevaert de 200 m op de Memorial Van Damme. Tijdens de wereldkampioenschappen in Parijs haalt ze tweemaal de halve finale. Samen met haar vriendinnen Katleen De Caluwé, Élodie Ouédraogo en Audrey Rochtus wordt Gevaert zesde in de finale van de 4 x 100 m estafette.

Vice-wereldkampioene[bewerken]

Het olympisch jaar 2004 begon voorspoedig voor Gevaert. Tijdens het indoorseizoen scherpte ze al tweemaal haar eigen Belgische record op de 60 m aan tot 7,13. Tijdens een meeting in Birmingham op 20 februari klopte ze daarbij zelfs supersterren als Marion Jones en Zjanna Block. De kers op de taart kwam tijdens de wereldindoorkampioenschappen in Boedapest. Op de 60 m werd ze vice-wereldkampioene, opnieuw met een Belgisch record, 7,12. Alleen Gail Devers bleek te sterk.

De Olympische Spelen zelf waren voor Gevaert ook een succes. Op de 200 m bereikte Gevaert de finale, waarin ze zesde werd. Ze maakte ook deel uit van de 4 x 100 m-ploeg, die eveneens een zesde plaats behaalde.

Onderscheidingen[bewerken]

Kim Gevaert sleepte heel wat trofeeën en onderscheidingen in de wacht. Ze won voor de vierde opeenvolgende keer de Gouden Spike, werd tweede bij de verkiezing van de Sportvrouw van het Jaar, won samen met de dames van de estafette de trofee voor sportploeg van 2004. Als kers op de taart werd Gevaert ook verkozen tot Sportpersoonlijkheid van het jaar.

Europees kampioene[bewerken]

Ook 2006 kent een goede start: op de WK indoor in Moskou wint ze een bronzen medaille in nog maar eens een Belgisch record op de 60 m, 7,11. Op 9 juli 2006 sneuvelen de Belgisch records op de 100 m (11,04) en op de 200 m (22,20) tijdens de Belgische kampioenschappen in Brussel. Op 9 augustus wordt ze in Göteborg Europees Kampioene op de 100 m in 11,06. Daarmee wordt zij de eerste Belgische Europese kampioen sinds Karel Lismont in 1971. Twee dagen later zorgen zij en haar vriendin Tia Hellebaut voor de succesvolste vijf minuten in de Belgische atletiekgeschiedenis. Terwijl Hellebaut nog bezig is met haar ereronde na haar verrassende goud bij het hoogspringen, snelt Gevaert naar haar tweede Europese titel: zij wint de 200 m in 22,68.

Begin 2007 verlengde Gevaert haar titel van Europese kampioene op de 60 m indoor in Birmingham. Ze verbeterde haar Belgische record op die afstand in de halve finale tot 7,10.

Brons[bewerken]

Op de wereldkampioenschappen van Osaka in 2007 is er voor Gevaert opnieuw een hoofdrol weggelegd. Allereerst slaagt de Europese kampioene erin om op de derde dag van het WK tot de finale van de 100 m door te dringen. Hierin finisht zij na een zinderende eindfase, die de jury hoofdbrekens bezorgt, als vijfde en beste Europese in 11,05, slechts eenhonderdste boven haar eigen nationale record. Vervolgens neemt zij deel aan de 200 m, waarin zij zich met 22,91 in haar serie en 22,96 in de kwartfinale voor de halve finales plaatst. Die laat ze echter aan zich voorbijgaan. Gevaert voelt zich niet honderd procent fit en wil daarom krachten sparen voor het slotnummer, de 4 x 100 m estafette. En niet voor niets, zo blijkt.
Op 1 september 2007 behaalt Kim Gevaert op de 4 x 100 m een bronzen medaille, de eerste ooit bij de vrouwen en de derde in totaal voor België op een WK. Ze bereikt dit resultaat door knap voorwerk van Olivia Borlée, Hanna Mariën en Élodie Ouédraogo en na een felle eindsprint vanuit vijfde positie. Het viertal realiseert een Belgische recordtijd van 42,75, nadat eerder op de dag de serie reeds was gewonnen in de eveneens nieuwe nationale recordtijd van 42,85.

Het laatste jaar: 2008[bewerken]

Het jaar 2008 begon voor Gevaert onfortuinlijk. Na op 16 februari tijdens de Norwich Indoor Grand Prix in Birmingham een 60 m in 7,15 nipt te hebben verloren van winnares Angela Williams (ook 7,15), hield een zware griepaanval haar vijf dagen aan bed gekluisterd. Ze miste hierdoor de Belgische indoorkampioenschappen en kon pas op 25 februari de training hervatten. Een verre van ideale voorbereiding voor de WK indoor in Valencia, enkele weken later. Desondanks sloeg de Belgische sprintvedette zich kranig door series (7,31) en halve finale (7,18) heen. Maar drie wedstrijden op één dag bleken nog wat te veel van het goede en met 7,22 moest zij ditmaal in Angela Williams, Jeanette Kwakye en Tahesia Harrigan (alle drie beneden de 7,10) haar meerderen erkennen.

Intussen zette Kim Gevaert wat vraagtekens bij het vervolg van haar atletiekcarrière. Enerzijds overwoog ze om er aan het eind van 2008 mee te stoppen, anderzijds wilde zij dat wel doen met 'een goed gevoel'. "Ik wil stoppen met een goed gevoel bij wat ik gedaan heb en die beslissing zeker niet moeten nemen onder invloed van omstandigheden. Moest wetenschappelijk blijken dat er nog progressie mogelijk is zou dat één element zijn in de beslissing, maar niet het enige. Het mentale aspect is voor een atleet immers ook zeer belangrijk", aldus Gevaert.[1]

Gevaert kondigde op 4 augustus 2008, bij haar aankomst voor de Olympische Spelen in Peking, aan dat het haar laatste zomerseizoen was. Misschien volgde er nog een winterseizoen, maar daarna zou ze stoppen.

Op 17 augustus 2008 geraakte ze op de Spelen in Peking in de halve finale van de 100 m, maar werd uitgeschakeld met een tijd van 11,30. Shelly-Ann Fraser veroverde het goud met een tijd van 10,78. Op 22 augustus slaagde ze er samen met Élodie Ouédraogo, Hanna Mariën en Olivia Borlée in om de zilveren medaille te veroveren op de 4 x 100 m estafette in de Belgische recordtijd van 42,54, een verbetering van het een jaar eerder door hetzelfde team gevestigde record met 24 honderdste seconden. Het goud ging naar de Russische ploeg, Nigeria behaalde brons.

Op 5 september 2008 nam Gevaert afscheid van haar atletiekloopbaan. Dat deed ze op de Memorial Van Damme in een uitverkocht Koning Boudewijnstadion, waar ze nog een allerlaatste keer de 100 m liep. Ze won de race met een tijd van 11,25. Achteraf werd ze uitgebreid geëerd en volgde er nog een erg emotioneel afscheid, met onder andere een optreden van Clouseau.

Familiaal leven[bewerken]

Kim Gevaert trouwde in 2010 in Steenokkerzeel met Djeke Mambo. Zij hebben samen twee zonen en een dochter.

Kampioenschappen[bewerken]

Internationale kampioenschappen[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Titel Jaar
100 m Europees kampioene 2006
Universitair kampioene 1999
200 m Europees kampioene 2006
Indoor
Onderdeel Titel Jaar
60 m Europees kampioene 2002, 2005, 2007

Belgische kampioenschappen[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Jaar
100 m 1996, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003,
2004, 2005, 2006, 2007
200 m 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2001, 2004,
2005, 2006, 2007
Indoor
Onderdeel Jaar
60 m 1995, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003

Persoonlijke records[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
100 m 11,04 s (nat. rec.) 9 juli 2006 Brussel
200 m 22,20 s (nat. rec.) 9 juli 2006 Brussel
400 m 51,45 s (nat. rec.) 8 mei 2005 Gent
Indoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
60 m 7,10 s (nat. rec.) 2 maart 2007 Birmingham
200 m 23,66 s 11 februari 2000 Gent

Palmares[bewerken]

60 m[bewerken]

  • 1997: reeksen WK indoor- 7,47 s
  • 2000: 6e EK indoor - 7,22 s
  • 2002: Goud EK indoor - 7,16 s
  • 2004: Zilver WK indoor - 7,12 s
  • 2005: Goud EK indoor - 7,16 s
  • 2006: Brons WK indoor - 7,11 s
  • 2007: Goud EK indoor - 7,12 s
  • 2008: 4e WK indoor - 7,22 s

100 m[bewerken]

Kampioenschappen
  • 1995: 5e EJK - 11,99 s
  • 1995: Goud EYOD - 11,96 s
  • 1996: ½ fin. WJK - 11,74 s
  • 1998: reeksen EK - 11,53 s
  • 1999: 4e Universiade - 11,32 s
  • 1999: Brons EK U23 - 11,39 s
  • 1999: ¼ fin. WK - 11,54 s
  • 2001: ¼ fin. WK - 11,56 s
  • 2002: Zilver EK - 11,22 s
  • 2003: ½ fin. WK - 11,32 s
  • 2004: ½ fin. OS - 11,40 s
  • 2005: ½ fin. WK - 11,30 s
  • 2006: Goud EK - 11,06 s
  • 2006: 4e Wereldbeker - 11,24 s
  • 2007: 5e WK - 11,05 s
  • 2007: 4e Wereldatletiekfinale - 11,29 s
  • 2008: ½ fin. OS - 11,30 s
Golden League-podiumplek
  • 2008: Goud Memorial Van Damme – 11,25 s

200 m[bewerken]

Kampioenschappen
  • 1996: 7e WJK - 23,88 s
  • 1997: 5e EJK - 23,58 s
  • 1998: ½ fin. EK - 23,74 s
  • 1999: Goud Universiade - 23,10 s
  • 1999: 5e EK U23 - 23,08 s
  • 1999: ¼ fin. WK - 23,16 s
  • 2001: ½ fin. WK - 23,29 s
  • 2001: Zilver Universiade - 22,94 s
  • 2002: Zilver EK - 22,53 s
  • 2003: ½ fin. WK - 22,86 s
  • 2004: 6e OS - 22,84 s
  • 2005: 7e WK - 22,86 s
  • 2006: Goud EK - 22,86 s
  • 2006: Zilver Wereldbeker - 22,72 s
  • 2006: 7e Wereldatletiekfinale - 22,93 s
  • 2007: ½ fin. Wereldatletiekfinale - 22,84 s
Golden League-podiumplekken

4 x 100 m[bewerken]

  • 1995: 5e EJK - 46,29
  • 2001: reeksen WK - 44,19 s
  • 2002: 4e EK - 43,22 s
  • 2003: 6e WK - 43,45 s
  • 2004: 6e OS - 43,11 s
  • 2005: reeksen WK - 43,40 s
  • 2007: Brons WK - 42,75 s
  • 2008: Zilver OS - 42,54 s

Onderscheidingen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Externe links