Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
COMMUNISME

Communist star.svg

Concepten

Marxistische economie
Historisch materialisme
Meerwaarde
Klassenstrijd
Proletarisch internationalisme
Wereldrevolutie

Aspecten

Communistische partij
Communistische symboliek

Varianten

Marxisme
Leninisme
Trotskisme
Maoïsme
Luxemburgisme
Titoïsme
Stalinisme
Castroïsme
Guevarisme
Hoxhaïsme
Juche
Linkscommunisme
Radencommunisme
Anarchocommunisme
Christelijk communisme
Eurocommunisme
Oercommunisme
Wetenschappelijk communisme

Internationalen

Bond der Communisten
Eerste Internationale
Tweede Internationale
Derde Internationale
Vierde Internationale

Personen

Gracchus Babeuf
Karl Marx
Friedrich Engels
Rosa Luxemburg
Karl Liebknecht
Antonio Gramsci
Vladimir Lenin
Leon Trotski
Jozef Stalin
Kim Il-sung
Mao Zedong
Hồ Chí Minh
Josip Broz Tito

Che Guevara
Verwante onderwerpen

Anticommunisme
Koude Oorlog
Dictatuur van het proletariaat
Links
Socialisme

Portaal  Portaalicoon  Communisme

De Kommunistiese Eenheidsbeweging Nederland (marxisties-leninisties), afgekort KEN of KEN(ml) was een maoïstische splinterpartij, opgericht in januari 1970 als voortzetting van het Marxistisch Leninistisch Centrum Nederland dat bestond sinds midden jaren zestig, toen de internationale discussie tussen Moskou en Beijing ook in Nederland tot meningsverschillen in communistische kring leidde. Onder de oprichters van het Marxistisch Leninistisch Centrum Nederland waren de Rotterdamse pijpfitter Daan Monjé en de zakenman Nico Schrevel. Een van de leden in de leiding van de KEN(ml) was een infiltrant van de BVD die in 1972 ontdekt werd.[1]

Het partijblad van de KEN heette, net als het blad van het eerdere Marxistisch Leninistisch Centrum Nederland, Rode Tribune. Dit naar voorbeeld van de vooroorlogse krant van de Communistische Partij Holland (later CPN)(zie Tribune). Het partijblad van de Socialistische Partij (SP) heet nog altijd Tribune.

De KEN kreeg een (relatief) grote aanhang, en landelijke bekendheid, toen de partij in 1970 een hoofdrol speelde in een wilde staking van Rotterdamse havenarbeiders. De nieuwe aanwas bestond grotendeels uit studenten.

Binnen de partij ontstonden twee facties, een 'intellectuele' onder leiding van Schrevel en een 'proletarische' onder Monjé. Uiteindelijk splitste Monjé zich in 1971 af, en richtte hij samen met schrijver Koos van Zomeren en Hans van Hooft sr. de Kommunistiese Partij Nederland/Marxisties Leninisties (KPN/ML) op, de latere SP. De groep van Schrevel bleef zich KEN(ml) noemen, ondanks de afspraak dat geen van beiden die naam nog zou gebruiken. Bij de boedelscheiding nam de SP de drukpers van de KEN over, die later een belangrijk politiek-strategisch wapen zou blijken te zijn.[2]

KEN(ml) volgde de zogenaamde 'massalijn', waarbij de meeste energie werd gestoken in activiteiten in de Rotterdamse haven, de metaalindustrie in het Rijnmondgebied en de in deze sectoren actieve vakbonden. Ze probeerde de massa's verder middels mantelorganisaties te mobiliseren. De belangrijkste waren de Kommunistiese Studentenbond (KSB) en het Landelijk Vietnam Komitee (LVK) dat in in 1972 in Rotterdam een algemene demonstratie tegen de Vietnamoorlog organiseerde met een opkomst van 10.000 mensen en een scholierendemonstratie van 5.000 deelnemers (politiecijfers).

Nadat Kees de Boer het politieke secretariaat in 1974 overnam van Bert Cremers begon KEN(ml)aan een zigzagkoers die voor de meeste leden niet meer te volgen was en waardoor een grote leegloop begon. Zo lanceerde KEN(ml) in maart 1976 - geïnspireerd door de toenmalige Chinese politiek - onder de mantel van de Beweging voor Vrijheid en Onafhankelijkheid (BVO) in Amsterdam een teach-in (protest-vergadering met educatieve opzet) om voor het Sovjet-gevaar te waarschuwen[3].

Nadat KEN (ml) in 1977 een mislukte poging had gedaan om een Tweede Kamerzetel te veroveren concentreerde de partij zich helemaal op zichzelf. Het traditionele communistische organisatieprincipe van het 'democratisch centralisme' werd langzamerhand vervangen door dat van een goeroe met volgelingen. Kees de Boer startte een campagne voor vrije seksualiteit. Vaste relaties werden taboe verklaard, evenals exclusieve banden tussen ouders en kinderen, en het Centraal Comité bepaalde wie bij wie diende te wonen en te slapen. Critici werden in collectieve sessies onderhanden genomen en gewezen op resten burgerlijke ideologie, gedrag en gevoel. Mensen die de groep verlieten vertelden over de psychoterreur die Kees de Boer in de groep uitoefende. Begin jaren 80 kwam de groep in opspraak na een politie-inval vanwege verdenking van verwaarlozing van kinderen en ontucht met minderjarigen.[4].

KEN (ml) had in de loop van de jaren 70 afsplitsingen in de Kommunistiese Kring Rijnmond (KKR), later Kommunistiese Arbeidersorganisatie (KAO-ml) geheten, en de Groep Marxisten Leninisten (GML). Begin jaren tachtig hebben de resterende leden zich bij andere partijen aangesloten of bleven uit teleurstelling partijloos[5].

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. NRC Handelsblad, 20-2-1999 Zaterdags Bijvoegsel en Wat Hebben SP en BVD met elkaar te maken?, SP Tribune, 17 december 2004
  2. Kees Slager (2001). Het geheim van Oss. Een geschiedenis van de SP, Atlas.
  3. Antoine Verbij, Tien Rode Jaren, pag. 111
  4. Antoine Verbij, Tien Rode Jaren, pag. 112-113
  5. Antoine Verbij, Tien Rode Jaren, zie schema pag. 106 en pag. 114-117
  • Antoine Verbij, Tien Rode Jaren: links radicalisme in Nederland 1970-1980, Uitg. Ambo, Amsterdam (2005), ISBN 90-263-1748-4