Koning der Koningen
Koning der Koningen is een titel die gebruikt werd door verschillende monarchieën en rijken doorheen de geschiedenis. De titel komt uit het Oude Nabije Oosten. Het is in grote lijnen het equivalent van de latere titel keizer.
De eerste koning waarvan bekend is dat hij de titel "koning der koningen" (šar šarrāni) gebruikte, was Tukulti-Ninurta I van Assyrië (13e eeuw v.Chr.). De titel werd eigenlijk letterlijk bedoeld, omdat een šar de titel was voor een koning van een stadstaat, en met de vorming van een rijk in de Late Bronstijd, plaatsten de Assyrische heersers zichzelf aan het hoofd van de bestaande structuur van heersers (koningen) van stadstaten.
De Perzische titel voor een koning der koningen is shahenshah, waar het vooral gebruikt werd door het Perzische Achaemenidische Rijk, waar het verwees naar een vorst die heerste over andere vorsten die een schatplichtige of een beschermende positie hadden.
De titel wordt vermeld in de Hebreeuwse Bijbel, als מלך מלכיא, toegepast op Nebukadnezar II en op Artaxerxes I. In Daniël 2:37, interpreteert Daniël de droom van Nebukadnezar in die zin dat
- "Koning, koning van alle koningen, aan wie de God van de hemel het koningschap, de macht, de kracht en de eer heeft geschonken."
In het christendom is "koning der koningen" (βασιλευς των βασιλευοντων) een van de titels van Jezus, gebaseerd op de eerste brief van Paulus aan Timoteüs 6:15, en de Openbaring van Johannes 17:14 en 19:16.
De keizers van Ethiopië hadden de titel "koning der koningen" (nəgusä nägäst).
