Kristelijke Arbeidersjongeren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kristelijke Arbeidersjongeren
Ontstaansdatum 1925
Voorzitter Els Michiels
Land Vlag van België België
Website http://www.kaj.be

Kristelijke Arbeidersjongeren (KAJ), voorheen Katholieke Arbeidersjeugd, is een oorspronkelijk Vlaamse. nu internationale, christelijke jongerenbeweging. De beweging heeft zo'n 300 afdelingen verspreid over heel Vlaanderen. De voorzitter van de KAJ in Vlaanderen is anno 2014 Els Michiels.

De KAJ wil jongeren vanaf 12 jaar begeleiden in de groei naar een volwassen christelijk leven. De organisatie biedt jongeren een vriendengroep en -vereniging, waar ze kunnen samenkomen, aan activiteiten deelnemen, of ze zelf organiseren (inhoud en ontspanning). Leden worden kajotters of kajotsters genoemd.

Geschiedenis[bewerken]

Na de Eerste Wereldoorlog werden op verscheidene plaatsen initiatieven genomen om jonge werknemers te organiseren. De aandacht ging vooral uit naar de arbeidsvoorwaarden. De KAJ werd opgericht door E.H. Jozef Cardijn en werd officieel erkend in 1925. Cardijn had reeds vanaf 1912 als onderpastoor te Laken de eerste kern gesticht en in 1919 stichtte hij te Brussel de Jeunesse Syndicaliste. De beweging breidde zich uit naar Wallonië, veranderde in 1924 haar naam in Jeunesse Ouvrière Chrétienne (JOC) en hield in april 1925 haar eerste congres. Een jaar tevoren was, gegroeid uit De Jonge Werkman van priester Bloquauvy, de Vlaamse Katholieke Arbeidersjeugd gesticht. In 1926 werd de Vrouwelijke Katholieke Arbeidersjeugd (VKAJ) opgericht.

Vanaf 1927 (oprichting van de JOC in Frankrijk) en vooral na de Tweede Wereldoorlog groeide de KAJ vanuit België uit tot een wereldjeugdbeweging. In 1947 vond in Montreal een eerste internationaal congres plaats en in 1957 werd in Rome de Internationale KAJ gesticht.

Op haar hoogtepunt (in de jaren 1950) had de beweging tienduizenden leden. Na de dood van haar stichter (1967) ging het snel bergaf en door interne strubbelingen kwam het in 1976 tot een afsplitsing van de Kajottersbeweging (in de verbonden Ieper, Roeselare, Gent, Aalst, Brussel-Rand en Brussel-Stad). Op dat moment waren er dus vier bewegingen, namelijk KAJ, VKAJ, de Kajottersbeweging en de JOC-JOCF. KAJ en JOC-JOCF stelden zich zeer maatschappijkritisch op, terwijl de VKAJ en de Kajottersbeweging trouw bleven aan de traditie van apostolische vormingsbeweging. Het duurde tot 1995 eer KAJ, VKAJ en Kajottersbeweging, mede onder impuls van de koepel der christelijke werknemersorganisaties, elkaar weer vonden en de eengemaakte KAJ (met onderschrift 'Jongeren maken beweging') een feit was.

Literatuur[bewerken]

  • Scholl, S.H. (1966), 150 Jaar Katholieke Arbeidersbeweging in België
  • Dendooven, A. (1967), Ontstaan, structuur en werking van de Vlaamse KAJ
  • Magnus, J. (1967), De KAJ in de parochie
  • Alaerts, L. (2004), Door eigen werk sterk. Geschiedenis van de kajotters en kajotsters in Vlaanderen

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]