Kroon van Aragón

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Corona d'Aragón
 Koninkrijk Aragon
 Graafschap Barcelona
1164–1716 Koninkrijk Spanje (1716-1873) 
Estandarte de la Corona de Aragon.svg Armas de Aragón con timbre de corona real abierta.svg
Kaart
De Kroon van Aragón in 1443
De Kroon van Aragón in 1443
Algemene gegevens
Oppervlakte 250.000 km² (1443)
Bevolking 300.000 (1443)
Talen Aragonees, Catalaans, Castiliaans en Latijn. Minderheidstalen: Grieks, Italiaans, Maltees, Occitaans, Sardijns, Siciliaans
Religie(s) Rooms-katholicisme. Minderheidsreligies: islam en het jodendom
Regering
Regeringsvorm absolute monarchie
Geschiedenis
- Unie van het Koninkrijk Aragon en het Graafschap Barcelona 1164
- Verovering van het Koninkrijk Majorca 1229
- Verovering van het Koninkrijk Valencia 1238-1245
- Verovering van het Koninkrijk Sardinië 1324-1420
- Verovering van het Koninkrijk Napels 1504
- Decreten van Nueva Planta 1716

De Kroon van Aragón is een term die gebruikt wordt om te verwijzen naar de permanente unie van titels en staten in de naam Koning van Aragón. Deze deelrijken vormden nooit een politieke unie maar louter een personele unie op het niveau van de koning. Hierdoor kon dus de nummering van een vorstnaam verschillen per deelrijk.

Het is begonnen in 1137 toen Aragón en het Graafschap Barcelona samenkwamen door een dynastieke samensmelting in de persoon van Alfons II van Aragón, zoon van Raymond Berengarius IV van Barcelona en Petronila van Aragón. Latere uitbreidingen (per koninklijk decreet) kwamen er door het veroveren van het Koninkrijk Valencia (1237) en het Koninkrijk Majorca (1262) door Jacobus I van Aragón. Majorca werd onafhankelijk gehouden door Jacobus II van Aragón van 1276 tot 1279. Na deze datum werd het een vazal van de Kroon tot in 1344 toen Peter IV van Aragón het heroverde op zijn neef Jacobus III van Majorca. Een volgende expansie volgde in 1297 toen paus Bonifatius VIII de koninkrijken van Sardinië en Corsica aan Jacobus II toewees maar het zou echter nog meer dan een eeuw duren eer deze ook effectief onder Aragonese controle gebracht werden.

Door het huwelijk van Martinus I van Sicilië met Maria van Sicilië in 1381 werden naast het Koninkrijk Sicilië ook de hertogdommen van Athene en Neopatria aan de Kroon toegevoegd. De Griekse bezittingen gingen echter al in 1388 permanent verloren aan Nero I Acciajuoli en Sicilië werd afgesplitst onder de heerschappij van Martinus I van Aragón van 1395 tot 1409. In 1442 bereikte het rijk zijn maximale omvang door de verovering van het Koninkrijk Napels door Alfons V van Aragón.

In 1469 volgde dan de belangrijkste dynastieke unie voor de vorming van Spanje door het huwelijk van Ferdinand II van Aragon met Isabella I van Castilië waardoor de Kroon van Aragón samensmolt met de Kroon van Castilië. Uit deze personele unie zou Spanje ontstaan.

De verscheidene titels van de Kroon van Aragón zouden blijven bestaan als titels voor de koning van Spanje tot in 1716 toen ze, na de nederlaag van Aragón in de Spaanse Successieoorlog, werden afgeschaft door de Nueva Planta decreten.