Kunsthal Rotterdam

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kunsthal Rotterdam
Kunsthal Museumparkzijde
Kunsthal Museumparkzijde
Locatie Rotterdam
Thema expositieruimte
Personen
Directeur Emily Ansenk
Overig
Architect Rem Koolhaas, Office for Metropolitan Architecture
Openingsdatum 1992
Website www.kunsthal.nl
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur
Civiele techniek en bouwkunde
De Kunsthal
KunstHAL smile! you're on candid camera!
Op 16 oktober 2012 uit de Kunsthal gestolen schilderij van Gauguin uit de Triton-collectie

De Kunsthal Rotterdam, geopend in 1992, is een expositieruimte in Rotterdam. Het is de eerste Kunsthal van Nederland. Het gebouw is gelegen in het Museumpark en heeft een ingang aan de Westzeedijk tegenover het Koningin Emmaplein. Naast de Kunsthal bevindt zich het Natuurhistorisch Museum Rotterdam.

Directeur tot 2000 was Wim van Krimpen. Hij werd opgevolgd door Wim Pijbes, die sinds 1996 werkzaam was bij de Kunsthal. Pijbes werd in 2008 hoofddirecteur van het Rijksmuseum in Amsterdam. Sinds september 2008 is Emily Ansenk de directeur van de Kunsthal Rotterdam.

Het gebouw[bewerken]

De Kunsthal beschikt over 3300 m² tentoonstellingsruimte in een opvallend modern gebouw, ontworpen door de Rotterdamse architect Rem Koolhaas. Het gebouw ziet er uit als een grote, platte, vierkante doos, met een smalle hoge toren als verticaal accent. Alle gevels zijn verschillend. Kostbare, klassieke bouwmaterialen als marmer en parket zijn gecombineerd met goedkope materialen als golfplaat, kaal beton, stalen roosters en ruwe boomstammen. Op de verticale toren staat het zwart-witte logo van de Kunsthal, dat is gebaseerd op het stempel dat bij transportkisten de bovenkant aangeeft.

Met haar ligging tussen de Westzeedijk en het Museumpark is de Kunsthal, naast een tentoonstellingsruimte, ook een verkeersknooppunt. Een schuin oplopende hellingbaan loopt dwars door het gebouw heen en overbrugt het hoogteverschil van zes meter, ook voor passanten die niet naar binnen gaan. Ook in het gebouw overheerst het principe van hellingbanen. Alle publieke ruimtes - drie tentoonstellingszalen, één gehoorzaal en een galerij - lopen in elkaar over, onderling verbonden door één doorlopende hellingbaan.

Werkwijze[bewerken]

De Kunsthal is een expositieruimte zonder eigen collectie. Praktisch gezien is het daarom geen museum. In plaats daarvan organiseert de Kunsthal wisseltentoonstellingen op het gebied van kunst en cultuur. Door de grote oppervlakte is het mogelijk ongeveer vijf exposities tegelijk te laten plaatsvinden. Het museum heeft dan ook ongeveer 25 verschillende exposities per jaar.

Opvallend is het brede scala aan onderwerpen. Ook de populaire cultuur komt uitgebreid aan bod. Zo zijn er in het verleden tentoonstellingen geweest over kunst uit Noord-Korea, over surrealistische en luministische schilderijen en zijn er verschillende retrospectieven gewijd aan bijvoorbeeld M.C. Escher, Isaac Israëls, Leonardo Da Vinci en Alberto Giacometti. Maar er waren ook fototentoonstellingen over frietkotten, Japanse treinforensen, Feyenoord en de Playboy in Nederland.

Elk jaar is er in de Kunsthal ten minste één familietentoonstelling, speciaal voor bezoekers van alle leeftijden. In 2007 was er een kaskraker: een tentoonstelling over Dinosaurussen, met veel bewegende modellen. In 2008 trok De Glorie van Rome de aandacht door de zandbak in de tentoonstellingszaal, waarin kinderen konden graven naar een archeologische schat.

Sinds 2004 vindt elke twee jaar het culinaire festival KunsthalKOOKT plaats.

Tentoonstellingen (selectie)[bewerken]

  • Modern Life, Edward Hopper en zijn tijdgenoten van 26 september 2009 t/m 17 januari 2010[1]
  • Binnenste Buiten van 6 februari t/m 24 mei 2010[2]
  • Edvard Munch van 18 september 2010 t/m 20 februari 2011[3][4]
  • I promise to love you van 6 februari t/m 15 mei 2011[5]

Kunstroof 2012[bewerken]

In de nacht van 15 op 16 oktober 2012 was er een geruchtmakende diefstal in de Kunsthal van zeven schilderijen die behoren tot de Triton Collectie.[6] Het gaat om:

Op 15 juli 2013 maakte het team van de Roemeense justitie dat de zaak onderzocht, bekend dat alle zeven werken, met een geschatte waarde van 18 miljoen euro, vrijwel zeker zijn verbrand.[7]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties