Kwik(I)jodide

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kwik(II)jodide
Structuurformule en molecuulmodel
Molecuulmodel van kwik(I)jodide  __ Hg22+     __ I−
Molecuulmodel van kwik(I)jodide
__ Hg22+     __ I
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
Hg2I2
IUPAC-naam kwik(I)jodide
Andere namen kwikjodide
Molmassa 654,98894 g/mol
SMILES
I[Hg].I[Hg]
InChI
1S/2Hg.2HI/h;;2*1H/q2*+1;;/p-2
CAS-nummer 15385-57-6
PubChem 27243
Beschrijving Donkergele kristallen of poeder
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Toxisch Schadelijk voor de gezondheid Milieugevaarlijk
Gevaar
H-zinnen H300 - H310 - H330 - H373 - H410
EUH-zinnen geen
P-zinnen P260 - P264 - P273 - P280 - P284 - P301+P310
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur donkergeel
Dichtheid 7,7 g/cm³
Smeltpunt 140 °C
Kookpunt 290 °C
Onoplosbaar in water, ethanol, di-ethylether
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Kwik(I)jodide is een anorganische verbinding van kwik, met als brutoformule Hg2I2. De stof komt voor als donkergele opake kristallen of als kristallijn poeder, dat vrijwel onoplosbaar is in water. De stof is lichtgevoelig en wordt omgezet naar kwik(II)jodide.

Kwik(I)jodide komt voor in de natuur als het mineraal moscheliet.

Synthese[bewerken]

Kwik(I)jodide wordt bereid door het mengen van kwik en di-jood:

\mathrm{2\ Hg\ +\ I_2\ \longrightarrow\ Hg_2I_2}

Het kan ook bereid worden door toevoegen van kaliumjodide aan een verdunde oplossing van kwik(I)nitraat. Een overmaat aan jodide dient hierbij vermeden te worden, omdat het ontstane kwik(I)jodide dan disproportioneert tot elementair kwik en tetrajodomercuraat(II).

Toepassingen[bewerken]

In de 19e eeuw werd de stof veelvuldig als geneesmiddel gebruikt, onder andere ter behandeling van acne, syfilis en nierproblemen.

Toxicologie en veiligheid[bewerken]

In lage dosissen veroorzaakt kwik(I)jodide overdreven speekselproductie, bloedend tandvlees en slecht ruikende adem.

Een hoge dosis veroorzaakt het verlies van tanden, hemolyse en necrose van beenderen en weefsel. Symptomen van een hoge dosis zijn motorische ataxie, spiertrillingen en soms ook bloedig braaksel.

Externe links[bewerken]