Léo Moulin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Léo Moulin (Brussel, 1906 - 8 augustus 1996) was een Belgische socioloog, gastronoom en schrijver.

Levensloop[bewerken]

Van bescheiden komaf (zijn vader was arbeider en vakbondsafgevaardigde) maar een intellectuele hoogvlieger, studeerde Moulin aan de ULB, waar hij doctor in de letteren en licentiaat in de sociologie werd. Hij gaf daarop verschillende jaren les in het Atheneum van Ukkel en militeerde binnen de Belgische Werkliedenpartij. Hij studeerde ook nog, als bursaal van de stichting Jan Jacobs, in Bologna en bij zijn terugkeer werd hij docent aan de ULB.

Hij kreeg nationale bekendheid toen hij in 1931 naar het fascistische Italië trok met pamfletten die het fascisme hekelden en die de politie in zijn bagage vond. Veroordeeld tot twee jaar cel werd hij na enkele maanden vrijgelaten, na een hevige campagne die in zijn voordeel in België werd gevoerd door de linkse middens en de vrijmetselarij. Hij kwam vrij na dertien maanden gevangenschap, waarvan het grootste gedeelte in de Regina Coeli-gevangenis in Rome.

Moulin werd een volgeling van de socialistische ideoloog Hendrik De Man, en bleef hem ook na 1940 trouw, wat hem na de oorlog een epuratiedossier opleverde en een verwijdering uit het professorenkorps van de ULB kostte. Hij nam toen afstand van de vrijmetselarij waar hij voordien een actief lid van was geweest.

Na de oorlog[bewerken]

Moulin hernam na een paar jaar zijn academische loopbaan en werd hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven en aan de Facultés Universitaires Notre-Dame de la Paix in Namen. Hij doceerde ook vele jaren aan het Europacollege in Brugge. Hij was lange tijd hoofdredacteur van de Franstalige uitgave van het tijdschrift voor politologie Res Publica.

Stilaan werd Moulin een groot kenner van de middeleeuwen, meer bepaald van de monastieke geschiedenis. Als agnost schreef hij toonaangevende werken over de monniken, de heilige Benedictus, de middeleeuwse universiteiten enz. Hij ontpopte zich ook tot een eminente gastronoom, die zijn actuele tafelgenoegens en ervaring koppelde aan zijn erudiete kennis over de eet- en drinkgewoonten doorheen de eeuwen.

Leo Moulin was getrouwd met de dichteres Jeannine Moulin (1912-1998). Hun zoon was Marc Moulin (1942-2008), die naam maakte als jazzmuzikant en radioman.

Publicaties[bewerken]

  • De Robespierre à Lénine, Labor, 1937
  • Histoire des temps modernes
  • Du Traité de Versailles à l'Europe d'aujourd'hui 1919-1939, Ed. Ouvrières, Bruxelles, 1939
  • Socialism of the West: An Attempt to Lay the Foundations of a New Socialist Humanism, Victor Gollancz, London, 1948.
  • Le monde vivant des religieux, Dominicains, Jésuites, Bénédictins..., Calmann Lévy, 1964.
  • La société de demain dans l'Europe d'aujourd'hui, Denoël, 1966.
  • L’Aventure européenne. Introduction à une sociologie du développemnet économique de l'Occident , de Tempel, Brugge,1972.
  • La Vie quotidienne des religieux au Moyen Âge (prix de l’Académie française), Hachette, 1978.
  • La Nouvelle Trahison des clercs, in La Revue générale,1978.
  • Saint Benoît, père de l'Occident , Zodiaque, 1980.
  • Ces Belges reflets de la Belgique, Sequoia, 1980.
  • "Nous, rois des Belges.", 1831-1981, 150 ans de monarchie constitutionnelle., (Molitor André, Van Den Abeelen Georges, Moulin Léo et alii), Ed. Crédit Communal de Belgique, 1981.
  • L'Europe à table, Sequoia, 1975
  • Europa aan tafel, Sequoia, 1975 (heruitgave 2002)
  • La Belgique à table, Exco Books, Anvers, 1979
  • La Gauche, la droite et le péché originel, Méridiens, 1984.
  • L'Europe des monastères , (Newman John-Henry, Oursel Raymond, Moulin Léo), Zodiaque, 1988.
  • Aux racines profondes de l'Europe , Fondation Jean Monet, 1988.
  • Les Liturgies de la table. Une histoire culturelle du manger et du boire, Albin Michel - Mercatorfonds, 1988.
  • Les universités catholiques en Europe. études et prospectives, (Stanisaw Grygiel, Léo Moulin, Gérard Defois, et al.), Ed. Universitaires, 1990.
  • La vie des étudiants au Moyen Age , Albin Michel, 1991.
  • Libre parcours - Itinéraire spirituel d'un agnostique , Racine, 1995.
  • Moi et les autres - Petit traité de l'agressivité au quotidien , 1996.

Literatuur[bewerken]

  • Liber Amicorum Léo Moulin, Brussel, les Amis de Léo Moulin, 1982
  • Anne MORELLI, Les exilés antifacistes et la franc-maçonnerie, in: Belgisch Tijdschrift voor Nieuwste Geschiedenis, 1986, blz 3-34.
  • L. PLISNIER, e. a., Léo Moulin. Adieu à un ami, in: Revue Générale 1997, Louvain-la-Neuve, 1997.
  • Brecht DECLERCQ, Tussen Quirinaal en Koudenberg. Diplomatieke betrekkingen van België met Italië, 1929-1936, licentiaatsverhandeling (onuitgegeven), Leuven, 2003.