Léonie Keingiaert de Gheluvelt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Léonie Charlotte Françoise Keingiaert de Gheluvelt (Leuven, 7 augustus 1885 - Kortrijk, 28 februari 1966) was een feministe en een van de eerste vrouwelijke burgemeesters in België.

Afkomst[bewerken]

Léonie Keingiaert de Gheluvelt behoorde tot een familie die in 1817 adelserkenning verkreeg in de persoon van Louis-Bruno Keingiaert de Gheluvelt (Oudezeele, 1760 - Ieper, 1847), een officier in Spaanse dienst. Hij was de kleinzoon van Albert Keingiaert, die in 1737 de heerlijkheid Gheluvelt had aangekocht en de zoon van de edelman Albert Keingiaert, heer van Gheluvelt, Catsberghe, Eeckebeke en Handtdienst. De familienaam werd Keingiaert de Gheluvelt en de familie bewoonde het kasteel Keingiaert in Geluveld.

François-Bruno Keingiaert de Gheluvelt (Ieper, 1808 - 1876) was het tiende en laatste kind van Louis-Bruno Keingiaert en Marie de Lens (Gent 1767 - Ieper 1835). Hij was ook de enige van de jongens om nageslacht te hebben. Hij werd burgemeester van Geluveld, zoals zijn ongehuwde broer Bruno-Ghislain Keingiaert de Gheluvelt (Ieper, 1792 - 1833) het voor hem was geweest.

Van de drie zoons van François-Bruno Keingiaert trouwde alleen Bruno-Gustave Keingiaert (Gheluveld, 1856 - 1903) die ingenieur werd en trouwde met Aline Catteaux (Kortrijk, 1863 - Monaco, 1940). Leonie was hun enige dochter.

Loopbaan[bewerken]

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtte de familie naar Monte Carlo en werd het kasteel, net zoals de ganse gemeente, verwoest. Léonie keerde in 1919 terug naar Geluveld en richtte er veldovens op voor de productie van bakstenen, bestemd voor de wederopbouw van het dorp.

Nadat op 27 augustus 1921 de wet werd gestemd die toeliet dat vrouwen het ambt van burgemeester en schepen konden uitoefenen in België, werd Leonie Keingiaert de Gheluvelt op 21 september 1921, op 36-jarige leeftijd, één van de vier eerste vrouwelijke burgemeesters in het land. Ze moest geen verkiezing houden, want de door haar ingediende lijst was de enige. De toenmalige eerste minister Henri Carton de Wiart kwam zelf naar Geluveld, om haar te feliciteren.[1]

De liberale burgemeester kwam regelmatig in aanvaring met de plaatselijke pastoor over de heropbouw van de kerk. Die slaagde erin om bij de volgende verkiezingen in oktober 1926 een kartellijst tegen haar op te zetten onder de naam 'Herleving'. Ze verloor het pleit en kwam in de oppositie terecht. Hoofdonderwijzer Pieter Hoorens werd burgemeester. Ze haalde het bij de volgende verkiezingen van 1932, waarbij haar lijst zeven van de negen raadszetels behaalde en zij weer burgemeester werd. Bij de verkiezingen van oktober 1938 verloor ze weer en bleef in de oppositie tot in 1952. Ze nam verder deel aan de verkiezingen en van 1959 tot 1964 was ze schepen van financies en onderwijs.

Juffrouw Keingiaert spande zich in om populair te blijven. Op Sint-Maartensdag ontving ze alle kinderen van de gemeente op haar kasteel en deelde versnaperingen uit. Voor de plechtige communicanten uit onbemiddelde gezinnen betaalde ze de feestkledij. Aan de lokale voetbalploeg Blue Star schonk ze een voetbalveld en ze was ook weldoenster van de Sint-Sebastiaansgilde, waar ze de hoofdman van was.

Tussen de twee wereldoorlogen in werkte ze mee aan het feministische tijdschrift Le Féminisme chrétien de Belgique.

Tussen 1928 en 1932 bouwde ze het verwoeste ouderlijke kasteel terug op. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vluchtte ze met haar oude moeder naar Monte Carlo.

Ze stierf ongehuwd in 1966 op 80-jarige leeftijd. Zij schonk de eigendommen die ze in België had aan de Vereniging van de Belgische Adel die het kasteel restaureerde en het als vakantiehuis te huur aanbood aan haar leden. In 1999 verkocht de vereniging het kasteel aan een zakenman die het ging bewonen.

Literatuur[bewerken]

  • L. DUERLOO, P. JANSSENS, Wapenboek van de Belgische adel, Gemeetekrediet, Brussel, 1992
  • Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Anuaire 1991, Brussel, 1991
  • Dictionnaire des femmes belges, XIXe et XXe siècles, p. 342, Éditions Racine, Brussel, 2006
  • Emile TOEBOSCH, Het parlement anders bekeken, Academia Press & Liberaal Archief, Gent, 2006
  • Noël MAES, Leonie Keingiaert de Gheluvelt, fel omstreden weldoenster, in: Krant van West-Vlaanderen, 14 december 2012
Bronnen, noten en/of referenties