LFO (danceact)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

LFO (Low Frequency Oscillator) is een Britse danceact die een van de pioniers was op het gebied van Intelligent Dance Music. De danceact bestond oorspronkelijk uit twee leden, maar bestaat sinds 1996 alleen uit Mark Bell. Het duo is met name bekend vanwege het nummer LFO. Later is Mark Bell betrokken bij de productie van albums voor Björk en Depeche Mode.

Biografie[bewerken]

Bell en Varley starten als tieners in de late jaren tachtig met het produceren van electronische muziek in hun slaapkamers. Door een erfenisje van Gez kunnen ze allerlei benodigde apparatuur kopen. In hun amateuristische studio maken ze in 1990 het nummer LFO samen met Martin Williams. Het nummer wordt uitgebracht door het dan kersverse Warp Records. Het bliepende nummer is zeer populair in de clubs en schopt het zelfs tot de hitlijsten. Bell en Varley duiken vervolgens hun studio weer in waar ze het album Frequencies (1991) produceren. Het album weet meer dan 100.000 keer te verkopen.

Daarna is het een tijd rustig. In 1993 werken ze samen met F.U.S.E. (Richie Hawtin) aan het nummer Loop. In 1994 verschijnt er weer een nieuwe single. Tied up is een behoorlijk stevige single met hardcorebeats en gaat vergezeld van een donkere SM-videoclip waarin beide heren acteren. De clip is geregisseerd door David Slade, die tijdens een dronken avond beloofd gratis een videoclip voor ze te maken[1]. Opvallend genoeg is de videoclip populair als decoratie bij metalshows. Tied up is de voorbode van het album Advance, dat donkerder is dan zijn voorganger.

Na het tweede album valt het duo uiteen. Varley gaat solo produceren onder namen als G-Man en Tony Montana. In 2001 brengt hij het album Bayou paradis uit. Hij verhuist naar Duitsland vanwege zijn vriendin die hij tijdens een van zijn draaibeurten daar ontmoet. Mark Bell gaat aan de slag als producer voor anderen. Zo produceert hij het album Homogenic van Björk en het album Exciter van Depeche Mode. In 2003 blaast hij LFO in zijn eentje nieuw leven in. Het album Sheath verschijnt samen met de single Freak. Ook blijft hij muziek produceren voor diverse albums van Bjork.

Trivia[bewerken]

  • Toen LFO de hitlijsten bereikte kwam het nummer in handen van radio dj Steve Wright die het nummer moet draaien. Hij zet het nummer halverwege af omdat het volgens hem het slechtste nummer is dat hij ooit heeft gehoord.
  • LFO wordt nogal eens verward met de Amerikaanse boyband Lyte funky ones die ook afgekort worden tot LFO. Mark Bell is daar niet blij mee en weet af te dwingen dat ze de naam LFO niet meer mogen gebruiken zonder voluit hun naam te geven.
Bronnen, noten en/of referenties