Landfill mining

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Landfill mining (LFM) is een proces waarbij materialen en energie worden gerecupereerd door opgraven van afval uit een stortplaats. Dit wordt gedaan om het land vrij te maken, om materialen te recupereren en om energie op te wekken.[1] Het achterliggende idee is, dat een stortplaats soms meer voor de mens nuttige materialen bevat dan een mijn waar erts wordt opgedolven.

Geschiedenis[bewerken]

De 80 m hoge afvalberg van Hiriya

De eerste toepassing van landfill mining gebeurde in 1953 in de stortplaats Hiriya bij Tel Aviv. Het afval werd opgegraven en gezeefd in een roterende trommelzeef. De fijne fractie werd gebruikt als bodemverbeteraar. Die fijne fractie bevatte nog veel glas, maar voor plantages van citrusvruchten vormde dat geen beletsel. Uit de grove fractie werden metalen gerecupereerd.

Pas in de jaren 80 en de jaren 90 is de techniek in de Verenigde Staten verschillende keren toegepast.[2]

Methode[bewerken]

Een graafmachine of een wiellader graaft in de stortplaats en het opgegraven materiaal wordt met een kiepwagen of met een transportband naar trommelzeven gevoerd. Doorgaans is er eerst een grove trommelzeef en dan een fijne trommelzeef, zodat drie fracties ontstaan. Uit de middelste fractie wordt dan met een bovenbandmagneet ijzerschroot gerecupereerd voor afvoer naar de staalindustrie. Soms worden met een wervelstroomscheider met een windshifter ook non-ferrometaal zoals aluminium gerecupereerd. Soms worden door manueel sorteren of met lasertechnologie en windshifters ook harde plastics zoals HDPE gerecupereerd.

Geurhinder[bewerken]

Om geurhinder te beperken wordt het bedrijf dikwijls stilgelegd gedurende de warmste maanden. Dikwijls werkt een sproeiwagen nabij de plaats waar gegraven wordt om stof en geur te beperken.

Residu[bewerken]

Dat wat overblijft, heet refuse-derived fuel en moet ofwel opnieuw gestort worden, ofwel omgezet naar energie. Dat kan in een roosteroven, een wervelbed of met plasmavergassing.

Nederland en Vlaanderen[bewerken]

In Nederland zijn er 3800 stortplaatsen en de firma Essent overweegt, om dit toe te passen op een van hun stortplaatsen nabij Eindhoven.[3] In Vlaanderen komen 850 stortplaatsen in aanmerking.[4] Een consortium van wetenschappers en bedrijven overweegt, om dit toe te passen voor de stortplaats van Remo milieubeheer te Houthalen-Helchteren.[5][6]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Mining Landfills, Strategic Metals: Will future supply be able to meet future demand?. MIT, Mission 2016, The Future of Strategic Resources (2012) Geraadpleegd op 14 augustus 2014
  2. Kit Strange. Landfill Mining, Preserving Resources through Integrated Sustainable Management of Waste. Environmental Alternatives Geraadpleegd op 14 augustus 2014
  3. D.J. van der Zee, M.C. Achterkamp and B.J. de Visser. [http://www.som.eldoc.ub.rug.nl/FILES/reports/themeB/2003/03B39/03b39.pdf ASSESSING THE OPPORTUNITIES OF LANDFILL MINING]. Rijksuniversiteit Groningen (2003) Geraadpleegd op 14 augustus 2014
  4. Stortplaatsen kunnen grondstofleveranciers van de toekomst worden. Belga Media Support (9 mei 2011) Geraadpleegd op 14 augustus 2014
  5. Enhanced Landfill Mining. Group Machiels Geraadpleegd op 14 augustus 2014
  6. Terzake, aflevering 159. Canvas video (17 oktober 2013) Geraadpleegd op 14 augustus 2014