Layla en Majnun

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Layla en Majnun (Arabisch: مجنون ليلى; Perzisch: ليلا مجنون; Turks: Leylâ ile Mecnun) is een Arabisch liefdesverhaal dat door de Perzische schrijver Nezami in de 12e eeuw in een gedicht werd verwerkt.

Verhaal[bewerken]

Majnun is een dichter die verliefd wordt op Layla. Hij begon gedichten te schrijven over Layla, en noemde haar naam ook wel eens. De vader van Layla weigerde Majnun. Later trouwde Layla met iemand anders. Majnun kwam hierachter, en begon in de woestijn te zwerven, en begon steeds meer liefdesverdriet gedichten te schrijven. Zijn familie probeerde Majnun weer thuis te krijgen, maar zonder succes. De ouders van Majnun lieten wel voor Majnun eten achter in de woestijn. Later verhuisde Layla met haar man naar Bagdad, en overleed aan een ziekte. Majnun gaf zijn hoop op, en overleed naast het graf van Layla.

Trivia[bewerken]