Le Samouraï

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Le Samouraï
De samoerai
Regie Jean-Pierre Melville
Producent Raymond Borderie
Eugène Lépicier
Scenario Jean-Pierre Melville
Georges Pellegrin
Hoofdrollen Alain Delon
Cathy Rosier
François Périer
Nathalie Delon
Muziek François de Roubaix
Montage Monique Bonnot
Yolande Maurette
Cinematografie Henri Decaë
Distributie CICC
Première 25 oktober 1967
Genre Misdaad, neo noir
Speelduur 105 minuten
Taal Frans
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Le Samouraï is een gangsterfilm uit 1967 van regisseur Jean-Pierre Melville, gebaseerd op de roman The Ronin van Joan McLeod[1]. Alain Delon speelt de hoofdrol. De film diende als voorbeeld voor heel wat regisseurs, zoals John Woo en Quentin Tarantino, en bevat weinig dialogen.

Inhoud[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Jef Costello is een huurmoordenaar die alleen woont en zijn moorden steeds zorgvuldig voorbereidt. In zijn appartement leeft hij als een echte eenzaat. Naast enkele sigaretten en een paar flessen mineraalwater heeft Costello ook een vogeltje. Hij volgt in zijn gestructureerde leven enkele regels die hem helpen te overleven bij het uitoefenen van zijn gevaarlijke beroep.

Voor zijn nieuwste opdracht moet hij naar een nachtclub om de eigenaar te doden. Alvorens hij begint, gaat Jef naar zijn vriendin Jane, die in geval van arrestatie dient als alibi. Jef houdt met alle details rekening. Zo steelt hij bijvoorbeeld een auto en laat hij even later de nummerplaat aanpassen. Wanneer hij in de nachtclub aankomt, wandelt hij meteen naar het kantoor van Martey, de eigenaar. Zonder aarzelen schiet Jef de man koelbloedig neer. Maar zodra hij de plaats van de moord verlaat, wordt hij door verscheidene mensen gezien. Ook de pianiste Valérie merkt hem op.

Even later wordt Jef Costello samen met nog enkele andere mannen van zijn leeftijd opgepakt door de politie. Jef raakt niet in paniek; hij heeft tenslotte een alibi. Bovendien slagen zelfs de ooggetuigen er niet in om hem te identificeren. Ondanks het feit dat de politie hem laat gaan, besluit de politie-inspecteur hem te laten achtervolgen. En wanneer Jef door zijn opdrachtgever wordt betaald, eindigt de ontmoeting in een schietpartij. Jef raakt gewond aan zijn linkerarm.

Jef moet nu onopgemerkt proberen te achterhalen hoe de zaak werkelijk in elkaar steekt. Tijdens zijn persoonlijk onderzoek komt hij te weten dat de politie hem afluistert. Jef raakt steeds meer in de problemen. En alsof dat nog niet genoeg is, moet hij van zijn opdrachtgevers Valérie, de ooggetuige, vermoorden. Jef bereid zich opnieuw zorgvuldig voor en wandelt ditmaal op zeer opvallende wijze de nachtclub binnen. Vervolgens stapt hij naar de piano van Valérie en haalt hij zijn wapen tevoorschijn. Net wanneer hij wil schieten, wordt hij door binnenstormende agenten gedood. Valérie denkt dat ze net aan de dood ontsnapt is, maar als de politie-inspecteur het pistool van Jef opent, ziet hij dat het niet geladen was.

Succes van de film[bewerken]

Le Samouraï wordt vaak beschouwd als één van de beste misdaadfilms ooit. Regisseur Jean-Pierre Melville maakte in deze spannende neo-noir gebruik van slechts drie schietpartijen. Dit is een heel klein aantal voor een gangsterfilm. Toch wordt deze film vaak gelauwerd omwille van de spannende scènes. Ook het personage van Alain Delon, die de laconieke Jef Costello speelt, lijkt de tand des tijds bijzonder goed te doorstaan. Bovendien zorgde de film, ondanks het eenvoudige scenario, al voor heel wat discussies over onder andere de diepere betekenissen van de film.

Le Samouraï werd als basis gebruikt voor heel wat films zoals The Killer (1989) van John Woo, The Driver (1978) van Walter Hill en Reservoir Dogs (1992) van Quentin Tarantino. Ook Ghost Dog (1999) van Jim Jarmusch is er door beïnvloed.[2]

Einde van de film[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Op het einde van de film wordt Jef Costello doodgeschoten door de politie. Jef had geen kogels in zijn wapen en dus kan deze scène als een zelfmoord worden beschouwd. Costello doet zoveel moeite om vermoord te worden, omdat hij iedereen wil laten zien dat hij de opdracht had kunnen vervullen indien hij dat had gewild.[bron?] Jef bleef zo tot aan zijn dood een echte professional.

Alternatief einde[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Regisseur Melville wilde dat Delon zou glimlachen op het moment dat Jef wordt doodgeschoten. Maar toen hij ontdekte dat Delon dit al eens had gedaan in een andere film[bron?], besloten ze de glimlach te schrappen. Er bestaan wel foto's van deze scène.

Citaat[bewerken]

  • De film opent met de frase "Er bestaat geen grotere eenzaamheid dan die van de samoerai, behalve die van de tijger in de jungle... Wellicht...".[3] Hoewel deze tekst wordt gepresenteerd als een citaat uit De Bushido (het boek van de samoerai), is hij verzonnen door Melville.
Bronnen, noten en/of referenties