Leefbaar Nederland (1999-2007)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Leefbaar Nederland was tussen 1999 en 2007 een Nederlandse politieke partij. De partij werd opgericht door onder anderen mediaondernemer Willem van Kooten, journalist Ton Luiting, Jan Nagel, Broos Schnetz en Henk Westbroek, respectievelijk voorzitters van de destijds succesvolle lokale partijen Leefbaar Hilversum en Leefbaar Utrecht.

Geschiedenis[bewerken]

Oprichting[bewerken]

Tijdens de jaren 1980 kwam er langzamerhand een samenhangende beweging van nieuwe partijen in Nederland op, die onafhankelijk waren van landelijke partijen, de partijlijn van die partijen en landelijke belangen. Het ging om regionale, provinciale en plaatselijke politieke partijen waarbij de naamgeving -belangen vaak voorkwam. Na het fenomenale succes van Onafhankelijk Rijswijk in 1989 werd er een congres belegd voor deze politieke beweging. Veel leverde dat nog niet op, totdat de Stadspartij Rotterdam en Leefbaar Utrecht in 1998 contact met elkaar zochten en later Jan Nagel (ex-PvdA) en Willem van Kooten (ex-dj van onder andere Radio Veronica, Radio Noordzee en Hilversum 3) zich ermee gingen bemoeien. Met name de als rigide benoemde 'bedilzucht van Paars' op het gebied van cultuur en ruimtelijke ordening beschouwde men als een aantasting van de leefbaarheid in Nederland. Uit deze onvrede ontstond een veelheid aan met name lokale "'Leefbaar'-partijen".

Tweede Kamerverkiezingen 2002[bewerken]

Pim Fortuyn

Leefbaar Nederland (LN) trad op 15 mei 2002 de Kamer binnen met 2 zetels, bezet door Dick Jense en Fred Teeven; voormalig CDA-minister Tjerk Westerterp haalde het nipt niet.

Bij de verkiezingen van het lijsttrekkerschap door het congres, eindigde David Pinto op de tweede plaats, na Pim Fortuyn[1]. De eerste lijsttrekker van LN (per november 2001) leek socioloog, ex-hoogleraar, schrijver en publicist, ex-VVD-lid en ex-PvdA-lid Pim Fortuyn te gaan worden, een keuze die de partij veel extra zetels opleverde in de opiniepeilingen. Op 10 februari 2002 werd hij echter ontslagen vanwege bepaalde uitspraken in een Volkskrant-interview, waarbij hij aangaf dat eventueel artikel 1 van de Grondwet (het antidiscriminatiebeginsel)[2] maar moest worden afgeschaft, als dat hem verhinderde de islamitische cultuur achterlijk te noemen, of omgekeerd een moslim hem als homoseksueel als 'minder dan een varken' te kenschetsen.[3] Pim Fortuyn richtte vervolgens een eigen partij op, de Lijst Pim Fortuyn, die bij de verkiezingen van 15 mei 2002 - 9 dagen na de moord op Pim Fortuyn - groot succes boekte.

Op 10 maart van dat jaar werd de Amsterdamse officier van justitie Fred Teeven gekozen tot nieuwe lijsttrekker. Voorzitter van de partij was destijds Jan Nagel. De partij behaalde twee zetels die bemand werden door Teeven en Dick Jense.

Tweede Kamerverkiezingen 2003[bewerken]

Tijdens de aanloop naar de verkiezingen van 2003 leek aanvankelijk Teeven opnieuw lijsttrekker te worden, maar het bestuur vond hem niet aansprekend genoeg, en schoof Emile Ratelband voor die post naar voren. Dit stuitte op fors verzet van Teeven, alsook van een groot aantal partijleden. Verschillende facties binnen de partij trokken stelling tegen elkaar. Zo werkte de kamerfractie rond Fred Teeven samen met de Regio Bestuurders en de Jongerenafdeling tegen het bestuur en de Vrije Indische Partij (de aanwezigheid van de Vrije Indische Partij was onstatutair en eigenlijk illegaal maar werd getolereerd door het bestuur). Tijdens de algemene ledenvergadering waarin de lijsttrekker uiteindelijk moest worden vastgesteld, diende Teeven een motie van wantrouwen in tegen het bestuur. Toen deze motie onvoldoende werd gesteund, trok Teeven zich terug. In de daaropvolgende tumultueuze lijsttrekkersverkiezing won Haitske van de Linde van Ratelband. Met hulp van de Jongerenafdeling die actief voor haar lobbyde wist ze nipt meer stemmen te trekken dan Ratelband. Ratelband nam daarop, met nog minder succes, met een eigen lijst deel aan de verkiezingen.

Op 22 januari 2003 gingen de in 2002 gewonnen 2 zetels weer verloren.

Europese Parlementsverkiezingen 2004[bewerken]

Onder de naam Leefbaar Europa werd in 2004 deelgenomen aan de Europese Verkiezingen maar werd geen zetel behaald. Fons Zinken is sinds 2004 interimvoorzitter.

Teloorgang[bewerken]

Op 27 juli 2006 werd bekend dat de partij niet zou deelnemen aan de Tweede Kamerverkiezingen 2006 en vermoedelijk zou ophouden te bestaan. De oorzaak daarvan is verschillende uitstaande schulden en claims, die Leefbaar Nederland niet meer kan betalen. Zo zou het ministerie van Binnenlandse Zaken 108.000 euro aan verleende partijsubsidie voor een op te richten scholingsinstituut en een wetenschappelijke stichting terug willen. In afwachting van een definitieve gerechtelijke uitspraak over deze kwesties, leidt de partij anno 2007 een slapend bestaan. Op 10 september 2007 maakt voorzitter Fons Zinken bekend dat de partij definitief ontbonden wordt. De juridische strijd is definitief verloren[4].

Standpunten[bewerken]

De partij staat een versterking van het democratisch gehalte van de Nederlandse samenleving voor, onder meer door burgers meer zeggenschap te geven (volksreferenda), maar ook door hen aan te spreken op hun verantwoordelijkheden.

Speerpunten van het verkiezingsprogramma voor mei 2002:

  • verzet tegen 'oude partijen' en meer invloed voor de kiezer
  • meer zeggenschap en verantwoordelijkheden voor de burger
  • bestrijding van de bureaucratie
  • een rechtvaardig asielbeleid

Trivia[bewerken]

Van maart 1981 tot augustus 1986 was al eerder een partij actief onder de naam Leefbaar Nederland. De naam is van deze partij overgenomen.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Crisis binnen Leefbaar Nederland, 2Vandaag, 24 oktober 2001
  2. Tekst artikel 1 van de Grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden Wetten.overheid.nl
  3. De islam is een achterlijke cultuur. Interview met Pim Fortuyn in de Volkskrant, 9 februari 2002
  4. Leefbaar Nederland definitief ontbonden, NU.nl, 10 september 2007