Leerpsychologie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Binnen de psychologie houdt de leerpsychologie bezig met de studie van het leerproces.

Achtergrond[bewerken]

Sinds begin 20e eeuw zochten wetenschappers naar wat er in de menselijke geest en hersenen omgaat wanneer nieuw gedrag wordt aangeleerd. Men zocht dus verduidelijking van de zogenaamde black-boxtheorie: men observeert de omgeving (stimulus) en men observeert het gedrag van de mens als reactie hierop, en zoekt naar verklaring van de tussenliggende processen.

Grondleggers[bewerken]

Grondleggers van de behavioristische leerpsychologie zijn Ivan Pavlov en Burrhus Skinner. Zij vormden via dierproeven (de hond van Pavlov en de rat van Skinner) theorieën die de basis vormden van de gedragspychologie. Hierin wordt het leerproces beschouwd als een adaptatie-effect: klassieke conditionering en operante conditionering. Sinds de jaren '70 heeft deze behavioristische gedragspsychologie moeten inboeten aan populariteit, als gevolg van de cognitieve revolutie in de psychologie.

In de laatste jaren werd een nieuwe impuls aan het behaviorisme gegeven vanuit een behavioristische theorie, de Relational Frame Theory van Steven Hayes, een theorie over het leren die uitgaat van de operante conditionering van Skinner, maar die ook een verklaring en bijbehorende therapie van leerprocessen tracht te leveren.

Belangrijke vertegenwoordigers in de leerpsychologie[bewerken]

Internationaal[bewerken]

In Nederland en Vlaanderen[bewerken]