Lenteklokje
| Lenteklokje | |||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||||
| Leucojum vernum | |||||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| soort | |||||||||||||||||
| Leucojum vernum L. (1753) |
|||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||
| Bloem van Leucojum vernum var. carpathicum | |||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Het lenteklokje (Leucojum vernum) is een bolgewas uit de narcisfamilie (Amaryllidaceae). Het is een van de twee soorten uit het geslacht Leucojum.
Uit een rozet van smalle bladeren komt een circa 20 cm hoge bloemstengel. Uit de bloemstengel komen één, soms twee, bolvormig knikkende bloemen. Hierin onderscheidt de soort zich van het zeldzamere en beschermde zomerklokje (Leucojum aestivum), dat meestal meer dan twee bloemen per stengel heeft.
Het lenteklokje bloeit gewoonlijk twee weken later dan het gewoon sneeuwklokje (Galanthus nivalis) , niet in de lente dus, maar in de winter.
De bloemen zijn wit en iets breder (2-2,5 cm) dan die van het sneeuwklokje. Zij verschillen van deze van het sneeuwklokje doordat alle zes de tepalen even groot zijn. De tepalen hebben een apicale, groene vlek, die eerder geelachtig is bij var. carpathicum uit het oosten van de verspreiding.
Inhoud |
Verspreiding [bewerken]
Het lenteklokje treft men vooral in Centraal-Europa.
Er zijn in Nederland geen populaties meer die hier van nature voorkomen. Vroeger kwam de soort van nature in de omgeving van Oldenzaal voor. Thans is de soort op sommige plaatsen verwilderd (stinsenplant).
In België staat het lenteklokje, dat men her en der aantreft, op de Belgische Rode lijst van planten. De plant is er wettelijk beschermd [1]. Enkel in Belgisch Lotharingen komt het lenteklokje vermoedelijk van nature voor.
In naburige streken vindt men de soort in de kalkstreken van de Eifel (Duitsland) en langs de bovenloop van de Oise en haar bijrivieren (Noord-Frankrijk). In Frankrijk bloeit het lenteklokje vrij overvloedig in het oosten (Vogezen en Franche-Comté).
Vormen en cultivars [bewerken]
De uit Hongarije afkomstige 'vagneri' is een krachtige vorm van var. vernum met twee of soms drie bloemen per stengel.
De cultivar 'Podpolozje' is een selectie die de eigenschappen van var. carpaticum en 'vagneri' combineert: twee bloemen per stengel en geelachtige apicale vlekken.
Kweek [bewerken]
De bollen van Leucojum vernum, die erg vers moeten zijn, worden best zo snel mogelijk in een vochthoudende grond geplant, in halfschaduw of schaduw. Een mogelijk alternatief is het delen van de pollen “in het groen” op het einde van de bloeitijd. Deze elegante plant die overigens gemakkelijk te kweken is, past zich goed aan alle soorten grond aan en houdt in het bijzonder van het onderhout. Eens het lenteklokje geacclimatiseerd is, plant het zich gemakkelijk voort via spontane zaailingen.
Gebruik [bewerken]
Zowel de bol als de bladeren bevatten giftige alkaloïden. Bij inname kunnen deze onder andere braken en diarree veroorzaken.
-
Leucojum vernum in het zuiden van Duitsland
-
Leucojum vernum in Tsjechië
-
Buitenkant van de bloem
-
Binnenkant van de bloem
-
Leucojum vernum 'Podpolozje'
Externe links [bewerken]
- Lenteklokje (Leucojum vernum) op SoortenBank.nl (gebaseerd op de Heukels23, dit is de laatste uitgave)
- Verspreiding van het lenteklokje (Leucolum vernum) in België
- Leucojum vernum in Flora Europaea
| Bronnen, noten en/of referenties
Referentie
|
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Leucojum vernum op Wikimedia Commons. |
