Lesueurs wateragame

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lesueurs wateragame
IUCN-status: Niet geëvalueerd (2008)
Aust Gippsland Water Dragon, Physignathus lesueurii howittii, MRNP, jjron, 13.02.2012.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Infraorde: Iguania (Leguaanachtigen)
Familie: Agamidae (Agamen)
Geslacht: Intellagama
Soort
Intellagama lesueurii
Gray, 1831
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

Lesueurs wateragame[1] (Intellagama lesueurii) of Australische wateragame is een hagedis uit de familie agamen (Agamidae). De agame leeft in delen van Azië en is een waterminnende soort. In de literatuur wordt vaak de verouderde wetenschappelijke naam Physignathus lesueurii gebruikt.

Naamgeving[bewerken]

De Nederlandstalige naam is vernoemd naar de Franse natuuronderzoeker Charles Alexandre Lesueur. De naam 'wateragame' slaat op de sterk waterminnende levenswijze van de agame.

De groep werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door John Edward Gray in 1831. Oorspronkelijk werd de naam Lophura lesueurii gebruikt. De soort werd vervolgens lange tijd tot het geslacht Physignathus gerekend, waardoor de wetenschappelijke naam Physignathus lesueurii in de literatuur nog vaak wordt gebruikt.[2] Later werd de soort tot het niet meer erkende geslacht Istiurus gerekend.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De agame wordt ongeveer 80 centimeter lang, de helft van het lichaam bestaat uit de staart. Van de verwante Chinese wateragame is deze soort te onderscheiden doordat het lichaam meestal grijs is en niet groen. Ook heeft Lessueurs wateragame een veel langere vlek achter het oog die meestal zwart is, en een kam boven ieder oog bij volwassen exemplaren. Jonge dieren hebben een donkergroen lijf met lichte banden, bijna volwassen exemplaren hebben zwarte strepen op de rug. Oudere dieren hebben 8 tot 10 meestal zwarte vlekken op de rugkam die aan de zijkanten wel enigszins uitlopen maar van een dorsale bandering is geen sprake meer. Verder heeft de wateragame een flauwe rugkam van nek tot staartpunt, een witte buik en grijs-bruin lijf, stekelige bultjesrijen op de flanken, poten en zijkanten van de kop. Geslachtsrijpe exemplaren krijgen een rode buik.

Algemeen[bewerken]

Lesueurs wateragame komt voor in de oostelijke kuststreken van Australië. De habitat bestaat uit bossen of begroeide hellingen en heuvels bij meren, rivieren en brede rivierarmen waar de agame op de oever leeft en meestal op een tak ligt te zonnen. In tegenstelling tot de meeste andere hagedissen houdt deze soort juist van water en is er goed op aangepast. Het voedsel bestaat uit insecten, kleine knaagdieren en soms amfibieën, maar ze eten ook wel eens plantendelen zoals fruit en bessen, echter niet zoveel als de groene leguaan (Iguana iguana) of de Chinese wateragame (Physignathus cocincinus). Er wordt niet in het water gegeten, maar na een maaltijd wordt in het water 'gepoedeld', waarbij de dieren kopje-onder gaan en met de poten langs de kop strijken. Dit natuurlijke gedrag dient niet alleen om etensresten te verwijderen, maar ook om van parasieten af te komen in de plooien van de kop en huidresten na een vervelling eraf te krabben met de scherpe nagels.

Gevangenschap[bewerken]

Lesueurs wateragame wordt wel eens in een terrarium gehouden, maar door de grootte en eisen is dat een tijdrovende hobby door het vele levende voedsel, vitaminen- en kalkbehoeften en een meterslange huisvesting voor een enkel exemplaar. Bovendien kan deze soort erg wild zijn en van zich af bijten en is dus zeker geen diersoort om in een opwelling aan te schaffen. De hagedis kan een leeftijd bereiken van 20 jaar.

Galerij[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Referenties
  1. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 275 ISBN 90 274 8626 3.
  2. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database - Intellagama lesueurii
Bronnen
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Intellagama lesueurii - Website Geconsulteerd 12 september 2014