Lewis Mumford

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Lewis Mumford (Flushing, 19 oktober 1895Amenia, 26 januari 1990) was een Amerikaans historicus, wetenschappelijk filosoof, literair criticus en schrijver. Hij is vooral bekend van zijn studie van steden en stedelijke architectuur en door zijn pionierswerk binnen de techniekfilosofie. Zijn werk werd deels beïnvloed door dat van de Schotse theoreticus Sir Patrick Geddes.

Mumford was een kennis van Frank Lloyd Wright, Frederic Osborn, Edmund N. Bacon, en Vannevar Bush.

Biografie[bewerken]

Mumford's huis in Amenia.

Mumford werd geboren in Flushing, Queens, New York. Hij studeerde in 1912 af aan de Stuyvesant High School. [1] Daarna ging hij studeren aan het City College of New York en The New School for Social Research, maar moest zijn studies hier vroegtijdig afbreken vanwege tuberculose.

In 1918 ging Mumford bij de marine en diende in de Eerste Wereldoorlog. Hij had binnen de marine de taak van radio-elektricien. [2][3] In 1919 verliet Mumford de marine werd, en werd redacteur bij The Dial, een invloedrijk modernistisch tijdschrift. Later ging hij werken voor The New Yorker, waar hij schreef over architectuur en andere aan de stad gerelateerde zaken.

Mumfords eerste boeken waren van grote invloed op de Amerikaanse literaire kritiek. Mumford begon zichzelf te ontwikkelen tot een autoriteit op het gebied van Amerikaanse architectuur en het stadsleven, welke door hem in sociale context werd geïnterpreteerd. In zijn eerste boeken over het stadsleven was Mumford nog optimistisch over de vaardigheden van de mens. Volgens hem zou de mens in de toekomst elektriciteit en massacommunicatie gaan gebruiken om een betere wereld te maken. Later kreeg hij een meer pessimistische kijk op dit alles. Mumfords boeken brachten ook de werken van Henry Hobson Richardson, Louis Sullivan en Frank Lloyd Wright onder de aandacht bij een groot publiek.

In 1963 kreeg Mumford de Frank Jewett Mather Award van het College Art Association. [4] Mumford ontving in 1964 de Presidential Medal of Freedom. [2] In 1975 werd Mumford benoemd tot eervolle Knight Commander of the Order of the British Empire.[2] In 1976 kreeg hij de Prix mondial Cino Del Duca.[2] In 1986 kreeg hij de National Medal of Arts.[2] Mumford was gedurende meer dan 30 jaar architectuurcriticus voor The New Yorker. Voor zijn boek The City in History uit 1961 won hij de National Book Award.[2]

Lewis Mumford stierf op 94-jarige leeftijd in zijn huis in Amenia, New York.[2] Negen jaar na zijn dood werd zijn huis opgenomen in het National Register of Historic Places.

Ideeën[bewerken]

Mumford geloofde dat het belangrijkste wat de mens onderscheidde van de dieren niet het gebruik van gereedschappen was, maar het gebruik van taal en symbolen. Hij was ervan overtuigd dat het delen van informatie en ideeën binnen primitieve gemeenschappen voor de mens iets natuurlijks was, en zo de basis vormde voor de hedendaagse samenleving naarmate de taal steeds geavanceerde en complexer werd. Mumford hoopte dat deze ontwikkeling zich door zou zetten in de toekomst.[5]

Mumfords gebruik van het woord “techniek” in zijn werken was duidelijk anders dan de gangbare definitie. Volgens Mumford was technologie slechts een deel van techniek. Mumford gebruikte liever het Griekse woord tekhne, wat behalve technologie ook kunst en vaardigheden kan betekenen. Mumford bekritiseerde in zijn werk hoe bij technologie de nadruk altijd maar werd gelegd op het vergroten van de productie, uitbreiding en vervanging. Volgens hem zou men zich meer moeten richten op technische perfectie, duurzaamheid en sociale efficiëntie. Hij gebruikte geregeld zijn eigen koelkast als demonstratie. Deze werkte al 19 jaar lang met tussendoor slechts 1 reparatiebeurt.

Mumford hield zich ook bezig met een organisch model van technologie, of “biotechniek” zoals hij het noemde.

In zijn prijswinnende boek The City in History bekritiseerde Mumford de alsmaar toenemende verstedelijking. Volgens hem was de structuur van moderne steden grotendeels verantwoordelijk voor veel van de sociale problemen in de Westerse wereld. Hijzelf zag een stad met als basis de middeleeuwse steden als de “ideale stad”.

Schrijfstijl[bewerken]

Mumfords werk bevat veel origineel onderzoek en zijn eigen benadering van geschiedenis en technologie, maar omvat ook veel elementen van retorica en psychoanalyse, waaronder interpretaties van filosofische figuren. Een typisch essay van Mumford was multidisciplinair; het combineerde referenties en afbeeldingen uit een groot aantal studies.

Invloeden[bewerken]

Mumfords werken zijn van groot belang geweest voor latere schrijvers en filosofen. Onder hen bevinden zich Jacques Ellul, Witold Rybczynski, Richard Gregg,[6] Amory Lovins, J. Baldwin, E. F. Schumacher, Herbert Marcuse, Murray Bookchin, Thomas Merton, Marshall McLuhan, James Howard Kunstler, en Colin Ward[7].

Mumford had ook invloed op de Amerikaanse milieubeweging. Zo zette hij mensen aan het denken over ecologie en technologie. [8]

Bibliografie[bewerken]

  • The Story of Utopias (1922)
  • Sticks and Stones (1924)
  • The Golden Day (1926)
  • Herman Melville: A Study of His Life and Vision (1929)
  • The Brown Decades: A Study of the Arts in America, 1865-1895 (1931)
  • The City (1939, a film)
  • "Renewal of Life" series
  • Values for Survival (1946)
  • Art and Technics (1952)
  • In the Name of Sanity (1954)
  • The Transformations of Man (1956 New York: Harper and Row)
  • The City in History (1961) (Awarded the National Book Award)
  • The Highway and the City (1963, essay collection)
  • The Myth of the Machine (2 volumes)
    • Technics and Human Development (1967)
    • The Pentagon of Power (1970)
  • The Urban Prospect (1968, essay collection)
  • My Work and Days: A Personal Chronicle (1979)
  • Sketches from Life: The Autobiography of Lewis Mumford (1982 New York: Dial Press)
  • The Lewis Mumford Reader. Donald L. Miller, ed. (1986 New York: Pantheon Books)

Artikelen[bewerken]

  • Mumford, Lewis (8 January 1949). The Sky Line: The Quick and the Dead. The New Yorker 24 (46): 60–65 .
  • Mumford, Lewis (4 February 1950). The Sky Line: Civic Virtue. The New Yorker 25 (50): 58–63 .

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. City As Community: The Life And Vision Of Lewis Mumford door Robert Wojtowicz, gepubliceerd in Quest.
  2. a b c d e f g Chronology of Mumford's Life. Lewis Mumford Center Geraadpleegd op 12 October 2010
  3. Sorensen, Lee (ed). Mumford, Lewis. Dictionary of Art Historians Geraadpleegd op 12 October 2010
  4. Awards. The College Art Association Geraadpleegd op 11 October 2010
  5. Mumford, Lewis (1974). Enough Energy for Life & The Next Transformation of Man [MIT lecture transcript]. CoEvolution Quarterly 1 (4): 19–23 (POINT Foundation: Sausalito, CA)​.
  6. Gregg, Richard. The Value of Voluntary Simplicity. Pendle Hill, 1936, p. 32.
  7. Ward, Colin. Influences: Voices of Creative Dissent. Green Books, 1991, pp. 106-07.
  8. Wall, Derek. Green History, Routledge, 1994, pg. 91.