Lili Marleen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standbeeld op Langeoog van Lale Andersen, die naar het wereldberoemde lied "Lili Marleen" wat zij zong, tegen een lantaarnpaal leunt net als Lili Marleen in het lied.

Lili Marleen (in de Engelse versie: Lili Marlene) is een lied, waarvan de tekst in 1915 werd geschreven door de Duitse soldaat Hans Leip. De tekst is ontleend aan het gedicht Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht. Het lied werd pas een grote hit toen het in 1942 werd heruitgebracht. Eigenaardig genoeg werd het zowel in Duitsland als aan de geallieerde kant uitermate populair. Sindsdien is het ook vaak gecoverd geweest, onder meer door Marlène Dietrich en Lale Andersen.

Inhoud[bewerken]

In Leips gedicht mijmert een soldaat over zijn liefje Lili Marleen, dat buiten de kazerne steevast bij een lantaarn op hem wachtte. Naarmate de tekst vordert blijkt dat de soldaat inmiddels van de kazerne naar het slagveld is verhuisd. Hij vraagt zich in de refreinregels af op welke soldaat Lili Marleen nu bij de lantaarn wacht. In het laatste couplet laat Lili's verliefde mond de soldaat 's avonds uit de aarde opstijgen, waarna hij ronddwaalt bij de lantaarn waar hij haar ooit ontmoette. Of met de aarde een loopgraaf wordt bedoeld waaruit de verlangende gedachten van de soldaat opstijgen, of een soldatengraf waaruit zijn geest opstijgt, blijft onduidelijk.

Geschiedenis[bewerken]

Hans Leip schreef het gedicht voordat hij naar het Russische front vertrok. Lili was de naam van zijn vriendinnetje. Marleen was mogelijk een verpleegster van wie Leip onder de indruk was geraakt.

In 1937 publiceerde Leip een poëziebundel waarin Das Lied eines jungen Soldaten auf der Wacht was opgenomen.

Norbert Schultze zette het gedicht daarna op muziek. Lale Andersen nam het lied op. Lange tijd lag de opname in een kast in Wenen, maar in de zomer van 1941 vond een Duitse korporaal die in Belgrado voor de troepen in Afrika radioprogramma's verzorgde dat het wel iets voor de soldaten was. Hij had gelijk, zelfs de Australiërs die het in het belegerde Tobroek uit het kamp van hun tegenstanders hoorden galmen, riepen luidkeels om de radio harder te zetten.

Daarop besloot men bij de BBC om er een Engelse versie van te maken, geschreven door Tommy Connor en gezongen door Anne Shelton. Ze besloten het lied wel te kuisen: de oorspronkelijke Lili is een soldatenmeid die onder een straatlantaarn bij de grote poort van de kazerne op haar vrijer staat te wachten. In de Engelse versie is zij een beschaafd meisje dat op haar geliefde wacht. Ook het ietwat sinistere einde van het origineel is in de Engelse versie wat lichter verteerbaar.

Gedurende de hele oorlog was het lied razend populair bij soldaten aan beide zijden van het front. Het is bekend dat Joseph Goebbels Lili Marlene 'onpatriottisch' vond. Goebbels had een hekel aan het lied, omdat het morbide, neerslachtige karakter ervan zich slecht verhield tot het nationaalsocialistische beeld van de Duitse man/soldaat; Goebbels zou het een lijk van een smartlap hebben genoemd. De Duitse soldaten waren het daar niet altijd mee eens. Ze speelden het lied o.a. af tijdens executies van burgers in de oostelijke gebieden.

Andere talen[bewerken]

Het lied is naast het Engels nog in diverse andere talen vertaald; waaronder: het Deens, Estisch, Fins, Frans, Hongaars, Italiaans, Japans, Kroatisch, Latijn, Lets, Nederlands, Pools, Portugees, Russisch, Servisch, Sloveens, Spaans, Turks en Zweeds.

In populaire cultuur[bewerken]

  • In de eerste druk van het Suske en Wiskealbum De ringelingschat (1952) zong Tante Sidonia oorspronkelijk "Lili Marleen" om een woedend publiek te ontroeren. In de herdrukken veranderde men haar lied naar haar signatuurlied "Het hutje aan de Zei".

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties