Limp Bizkit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Limp Bizkit
Limp Bizkit in Paris during the 2009 Unicorns N' Rainbows Tour.jpg
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1995-2005
2009-heden
Oorsprong Jacksonville, Florida,
Verenigde Staten
Genre(s) Nu metal
Rapcore
Label(s) Interscope
Geffen
Leden
Zanger Fred Durst
Bassist Sam Rivers
Gitarist Wes Borland
Drummer John Otto
Ex-leden
Gitarist Mike Smith
Draaitafels / Keyboards DJ Lethal
Website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Limp Bizkit is een Amerikaanse nu metal/rapcoreband uit Jacksonville (Florida). De band heeft wereldwijd al meer dan 50 miljoen albums verkocht.

De huidige bandleden zijn zanger Fred Durst, bassist Sam Rivers, drummer John Otto (Rivers’ neef) en gitarist Wes Borland. De gitarist Wes Borland verliet de band in 2001 nadat de band drie albums had uitgebracht. Hij werd vervangen door Mike Smith, die meewerkte aan het vierde album van de band, Results May Vary. Borland kwam terug in 2004 en werkte mee aan The Unquestionable Truth (Part 1), om vlak daarna in 2005 de band alweer te verlaten. Daarna werkte hij met verschillende projecten zoals zijn eigen band Black Light Burns, Fear and the Nervous System, Jonathan Davis & the SFA en Marilyn Manson. Op 12 februari 2009 werd op de officiële website van de band bevestigd dat alle vijf originele bandleden weer bij elkaar komen en op wereldtour gaan. In augustus 2009 raakte bekend dat ze bezig waren aan een nieuw studio-album. Fred Durst heeft recent op zijn Twitter account aangegeven dat Gold Cobra uit zal komen op 7 juni 2011, een paar dagen later werd de releasedatum verschoven naar 28 juni 2011. Limp Bizkit was te zien als headliner op de Belgische Graspop Metal Meeting in Dessel op zaterdag 23 juni 2012.

Vroege jaren[bewerken]

Fred Durst woonde in Jacksonville, waar hij Sam Rivers ontmoette. Rivers was door zijn neef, John Otto, die drummer was in Keystone, in aanraking gekomen met muziek. Durst vroeg Rivers of hij een keer wilde samenkomen om te jammen, waarbij Rivers Otto meebracht. Met zijn drieën vormden zij de voorloper van Limp Bizkit. Het trio vond in Rob Waters een gitarist, waardoor in 1995 Limp Bizkit ontstond. Waters bleef echter niet lang lid van de band. Terry Balsamo was in die tijd ook heel even lid van de band. De eerste demo van de band, getiteld Mental Aquaducts, was opgenomen met Rob, maar kort daarna verliet hij de band. Otto stelde de groep voor aan Wes Borland, die hij kende van school, voor de open gekomen gitaristpositie. Otto noemde Borland niet alleen een artiest, maar ook een uitstekende gitarist. Durst had hem zien spelen in verschillende clubs en wilde hem graag bij de band halen. Durst ging naar Philadelphia en liet de andere bandleden achter met de boodschap om met Wes Borland te gaan praten en om te zien of hij bij de band wilde komen. Wes ging op het aanbod in en de avond dat Fred Durst terug kwam in Jacksonville stond er al een show op het programma. Fred en Wes zagen elkaar voor het eerst, oefenden een half uur en speelden de show.

De band ging door met het spelen van verschillende shows, hun meest bespeelde podium was The Milkbar in Jacksonville. In 1995, ontmoette Fred Durst de leden van de band KoRn toen zij een show speelde in de buurt van Jacksonville. Durst, een tatoeëerder, gaf KoRn bassist Raginald Arvizu verschillende tatoeages en de twee raakten bevriend. Durst gaf KoRn ook Limp Bizkits eerste demo tape, opgenomen met Rob Waters, maar ze vonden het niks speciaals. Maar toen Wes Borland in de band kwam werd een tweede demo opgenomen en deze keer was KoRn wel onder de indruk. De drie nummers op de demo waren “Counterfeit”, “Stuck”, en “Pollution”, die alle drie ook op het debuutalbum Three Dollar Bill Yall$ zouden komen. Reginald Arvizu gaf de demo aan Ross Robinson, de producer voor KoRn op dat moment, en ook hij was onder de indruk. Ross gaf Limp Bizkit een contract en maakte zijn intentie om met de band te produceren kenbaar. Daarnaast ontmoette Durst bij een Garbage concert Jordan Schur en liet hem zijn demo tape horen in diens auto. Schur was onder de indruk en wilde Limp Bizkit graag een contract geven bij zijn label, Flip Records. Rond deze tijd werd Limp Bizkit ook geboekt om te toeren met Deftones en House Of Pain, waarvan de DJ, DJ Lethal, later bij Limp Bizkit zou komen.

Vlak voordat de band een platencontract kreeg gebeurde er nog iets dat de band vormde. Hoe het verhaal precies is gegaan is onduidelijk, doordat er verschillende versies van zijn. Naar het schijnt gebeurde het echter nadat Wes Borland de band had verlaten. De rest van de band wilde wel verder gaan zonder hem, en stond op het punt om te tekenen bij Major Record label Mojo Records, een onderdeel van MCA. De band zag bij Mojo meer mogelijkheden en verkoos het grote label daarom boven het kleinere Flip Records. Durst belde met Jordan Schur en vertelde, met spijt, dat ze Mojo als platenlabel hadden gekozen. Hij vertelde ook dat de band met een busje naar Los Angeles zou reizen om daar het contract te tekenen en dat het alleen niet door zou gaan als het busje over de kop zou gaan. In plaats van een grap bleek deze uitspraak later een voorspelling te zijn. Toen het busje van de band door Texas reed, viel de bestuurder in slaap op het stuurwiel en ging het busje over de kop. Het rolde enkele keren alvorens op het dak te landen. Hoewel iedereen er met slechts een paar schrammen vanaf kwam, was de mening van de band compleet veranderd. Zij zagen het als een teken dat ze niks moesten doen met Mojo. Iedereen, waaronder Ross Robinson, begon Wes Borland te bellen om ervoor te zorgen dat hij terug in de band zou komen. Toen Wes uiteindelijk terug was, belde Fred naar Jordan Schur om te vertellen dat ze vonden dat ze een grote fout hadden begaan en dat het ongeluk een teken was. Flip kocht voor $200.000 de contracten met Mojo af. Toen dat afgehandeld was, tekende Limp Bizkit bij Flip. Als klein label ging Flip samenwerken met Interscope om het eerste album van de band te distribueren.

Three Dollar Bill, Y'all$ (1997-1998)[bewerken]

Three Dollar Bill, Y'all$, de eerste LP van Limp Bizkit, werd in 1997 uitgebracht door Interscope. Het album deed het maar matig in de Billboard 200 ten tijde van de release, hoewel het over tijd wel stabiele verkoop cijfers had door het vele toeren van de band. Pas toen Limp Bizkit nauwer ging samenwerken met KoRn, waardoor de muziek gepromoot kon worden via MTV, Warped Tour, Family Values Tour, Ozzfest en The Trail of Tears, ging het beter met het album en kwam het tot nummer 25 in de hitlijsten. Vooral de optredens op Ozzfest maakten indruk, doordat de set waarop werd gespeeld bestond uit een gigantisch toilet. Bij het begin van de optredens kwam de band uit het toilet geklommen waarbij Fred zei: “We’re coming straight to you from the sewer” en “I am a piece of shit, and my band is a piece of shit.” Sam Rivers zei hierover in MTV Driven dat hun muziek door al het negatieve gemotiveerd wordt en dat deze uitspraken hun helemaal oppepte voor de shows. Ook de make-up van Wes Borland liet bij de fans indruk achter. De eerste single van het album was “Counterfeit”, maar het begon pas echt te lopen toen de George Micheal cover “Faith” werd uitgebracht. Het nummer kwam op de soundtrack van Peter Bergs film “Very Bad things” die in 1998 uitkwam. Naar het schijnt kostte het de band slechts 10 minuten om het nummer samen te stellen. Later in dat jaar werkte Fred Durst mee met KoRns derde album op het nummer “All In The family”, een soort rap-battle. Het album had ook een tweede cd waarop maar liefst vier remixen van het nummer stonden en multimedia met daarop interviews tussen Durst, Borland en de leden van KoRn.

Een ander idee dat de band uniek maakte was Ladies Night In Cambodia. Nadat Fred Durst had gezien dat er vooral jonge mannen naar de concerten kwamen, besloot hij dat er meer vrouwen zouden moeten komen. Hieruit vloeide het idee om tijdens deze tour vrouwen gratis binnen te laten. De tour was een groot succes en het zorgde ervoor dat er steeds meer vrouwen bij hun concerten kwamen, ook bij latere shows waarbij de gratis entree niet meer gold. Ook hier was de set erg origineel, omdat het podium er als een jungle uitzag (vandaar de naam Cambodia).

Significant Other (1999–2000)[bewerken]

In 1999 brak Limp Bizkit wereldwijd door met hun tweede album Significant Other, welk debuteerde op nummer 1 van de billboard 200 in de VS en zo positieve recensies kreeg.[1] Van het album werden in de eerste week 834.000 exemplaren verkocht en wereldwijd zelf 16 miljoen. De eerste single "Nookie" werd een grote hit op de radio, die doordrong tot de top 10 van zowel de rap als rock hitlijsten. Vervolgens werden de drie singles "Break Stuff", "Re-Arranged" en "N 2 Gether Now" (met medewerking van de hiphopartiest Method Man) tegelijkertijd uitgebracht. "N 2 Gether Now" werd een plaat waarnaar werd verwezen als een voorbeeld van Dursts poging om meer eenheid in de plaats van rivaliteit tussen Hip-Hop en Rock te scheppen, het verschil in muziekgenres lichter makend. Op het album werd ook samengewerkt met de zangers Jonathan Davis van KoRn en Scott Weiland van Stone Temple Pilots in het lied "Nobody Like You".

Leden[bewerken]

  • Fred Durst - zang (1995-2005, 2009-heden)
  • Sam Rivers - basgitaar (1995-2005, 2009-heden)
  • Wes Borland - gitaar (1995-2001, 2004-2005, 2009-heden)
  • John Otto - drums (1995-2005, 2009-heden)


Ex-leden[bewerken]

  • Mike Smith - gitaar (2002-2004)
  • DJ Lethal - draaitafels/keyboards (1996-2005, 2009-2012)

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Three Dollar Bill, Y'all$ 01-07-1997 -
Significant Other 22-06-1999 10-07-1999 11 66
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water 16-10-2000 21-10-2000 1(1wk) 58
New Old Songs 04-12-2001 22-12-2001 55 3 Verzamelalbum / Remix-album
Results May Vary 22-09-2003 04-10-2003 11 20
The Unquestionable Truth (Part 1) 01-05-2005 07-05-2005 85 1
Greatest Hitz 04-11-2005 - Verzamelalbum
Gold Cobra 24-06-2011 02-07-2011 23 5
Icon 19-07-2011 - Verzamelalbum
Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Significant Other 1999 14-08-1999 7 52
Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water 2000 21-10-2000 1(2wk) 45
New Old Songs 2001 22-12-2001 40 1 Verzamelalbum / Remix-album
Results May Vary 2003 04-10-2003 10 20
The Unquestionable Truth (Part 1) 2005 14-05-2005 92 2
Greatest Hitz 2005 10-12-2005 68 3 Verzamelalbum
Gold Cobra 2011 09-07-2011 54 5

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Nookie 1999 14-08-1999 tip2 - nr. 36 in de Single Top 100
N 2 Gether Now / Break Stuff 2000 25-03-2000 22 9 met Method Man / nr. 28 in de Single Top 100
Take a Look Around 06-06-2000 15-07-2000 8 14 nr. 7 in de Single Top 100
My Generation 30-10-2000 11-11-2000 12 8 nr. 14 in de Single Top 100
Rollin' 22-01-2001 27-01-2001 16 8 nr. 18 in de Single Top 100
My Way 06-03-2001 16-06-2001 37 3 nr. 56 in de Single Top 100
Boiler 2001 08-09-2001 tip3 - nr. 68 in de Single Top 100
Eat You Alive 2003 06-09-2003 tip7 - nr. 36 in de Single Top 100
Behind Blue Eyes 28-11-2003 29-11-2003 4 14 nr. 5 in de Single Top 100
Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Take a Look Around 2000 22-07-2000 10 18
My Generation 2000 18-11-2000 23 11
Rollin' 2001 10-02-2001 23 12
My Way 2001 09-06-2001 tip6 -
Eat You Alive 2003 27-09-2003 tip12 -
Behind Blue Eyes 2003 13-12-2003 13 20

Externe links[bewerken]


Referenties[bewerken]

  1. http://www.allmusic.com/album/significant-other-r421388