Little Walter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marion Walter Jacobs
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Bijnamen Little Walter
Geboren 1 mei 1930
Overleden 15 februari 1968
Land Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1945 - 1968
Genre(s) Blues
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Marion Walter Jacobs (Marksville, 1 mei 1930 - Chicago, 15 februari 1968), beter bekend als Little Walter, was een Amerikaans blueszanger, mondharmonicaspeler en gitarist. Hij wordt gezien als een van de pioniers van de blues en de mondharmonica en is lid van de Rock and Roll Hall of Fame[1] (onder de categorie sideman) en de Blues Hall of Fame[2].

Biografie[bewerken]

Vroegere jaren[bewerken]

Jacobs werd geboren in Marksville, Louisiana en groeide op in Alexandria, Louisiana. Nadat hij op 12-jarige leeftijd school verliet, zwierf hij rond door de Verenigde Staten als straatmuzikant en vervulde kleine baantjes. Hij speelde met onder andere met Sonny Boy Williamson II, Sunnyland Slim en Honeyboy Edwards. Gearriveerd in Chicago, 1945, vond Jacobs werk als gitarist, hoewel hij ook de nodige aandacht kreeg vanwege zijn talent voor de mondharmonica. Volgens bluesartiest Floyd Jones was Jacobs' eerste opname hetzelfde jaar. Het was een niet uitgegeven demo-opname, waar Jacobs op gitaar Jones begeleidde. Jacobs raakte gefrustreerd vanwege het feit dat de gitaar tijdens nummers te sterk naar voren kwamen en het mondharmonicageluid onderdrukte. Hij gebruikte daarom een microfoon die hij aansloot op een gitaarversterker. Jacobs onderscheidde zichzelf van zijn toentertijd medemondharmonicaspelers als Sonny Boy Williamson I en Snooky Pryor door zijn eigen timbre, gevormd door onder andere dus gitaarversterkers te gebruiken en distortion toe te passen.

Succes[bewerken]

Jacobs eerste uitgegeven opname was in 1947, onder het label Ora-Nelle. In 1948 voegde Jacobs zich bij Muddy Waters' band en vanaf 1950 speelde Jacobs mee op opnames, onder Chess Records. Als gitarist heeft Jacobs ook opnames gemaakt onder het label Parkway, met Muddy Waters en Baby Face Leroy Foster. Ook ondersteunde hij pianist Eddie Ware muzikaal met zijn gitaar tijdens opnamesessies. Jacobs' eigen populariteit steeg aanzienlijk toen hij zijn eigen geschreven nummer uitbracht: Juke, onder Checker Records, 1952. Het werd een grote instrumentale hit. Het stond maar liefst acht weken op #1 in de Billboard magazine R&B charts. Het nummer is ook opgenomen in The Rock and Roll Hall of Fame's 500 Songs that Shaped Rock and Roll[3]. Ook werd het nummer opgenomen in de Grammy Awards Hall of Fame[4]. Jacobs bleef nummers uitgeven; tussen 1952 en 1958 scoorde Jacobs 14 toptien-hits in de Billboard R&B charts, waaronder twee #1-hits. Ook als sideman was Jacobs actief, op de mondharmonica begeleidde hij muzikaal onder anderen Jimmy Rogers, John Brim, Rocky Fuller, Memphis Minnie, The Coronets, Johnny Shines, Floyd Jones, Bo Diddley, Shel Silverstein, Otis Rush, Johnny Young en Robert Nighthawk. Jacobs toerde tweemaal door Europa, waar van verschillende concerten opnames zijn gemaakt en later op dvd zijn verschenen.

Overlijden[bewerken]

Jacobs was een alcoholist en stond bekend om zijn slechte humeur, wat nu en dan tot ruzies leidde. Een paar maanden na zijn tweede tour door Europa raakte hij verzeild in een gevecht nadat hij een korte pauze nam van een optreden in Chicago. Jacobs raakte gewond en stierf die nacht in zijn slaap in het appartement van zijn vriendin. De officiële overlijdensakte luidde dat de oorzaak van zijn dood een trombose was. Marion Walter Jacobs werd op 22 februari 1968 begraven op de begraafplaats St. Mary's Cemetery, in Evergreen Park.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties