Lloyd Cole

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lloyd Cole
Lloyd Cole tijdens een akoestische set in 2010
Lloyd Cole tijdens een akoestische set in 2010
Algemene informatie
Geboren Buxton (Derbyshire), 31 januari 1961
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Werk
Jaren actief 1983 - heden
Genre(s) Pop, Folk
Instrument(en) Zang, Gitaar
Invloed(en) Leonard Cohen, Lou Reed, Marc Bolan, Scott Walker
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Lloyd Cole (Buxton (Derbyshire), 31 januari 1961) is een Engelse popmuzikant, singer-songwriter uit Glasgow die samen met zijn band Lloyd Cole & the Commotions enige hits heeft gescoord, zoals Perfect Skin en Rattlesnakes, in het midden van de jaren 80 (van 1984 tot 1989). De melancholische stijl van zijn muziek in die jaren doet denken aan The Smiths, een andere band die ook in deze New Wave periode bekendheid verwierf.

Biografie[bewerken]

In 1982 vormde Lloyd Cole de band The Commotions met Blair Cowan op keyboards, Lawrence Donegan op basgitaar, Neil Clark op gitaar en Stephen Irvine op drums. De bandleden leerden elkaar kennen op Glasgow University waar Cole filosofie en Engels studeerde. In 1984 brengen ze hun debuutalbum Rattlesnakes uit bij Polydor. In de teksten van de nummers van dit album staan verwijzingen naar personen uit de literatuur, de filmgeschiedenis en de populaire cultuur. Voorbeelden zijn Eve Marie Saint, Simone de Beauvoir, Norman Mailer, Greta Garbo en Grace Kelly. In 1986 en 1987 volgen respectievelijk Easy Pieces en Mainstream.

In 1988 besluit Cole om solo verder te gaan na artistieke onenigheden met de band. Cole gaat in 1990 naar New York en neemt platen op met Fred Maher en Robert Quine. In 1990 brengt hij Lloyd Cole uit. In 1991 volgt Don't get weird on me, babe (naar een citaat van de Amerikaanse schrijver Raymond Carver). Kant 2 van deze plaat is in dezelfde stijl als Lloyd Cole, maar de nummers op kant 1 hebben een licht-klassieke begeleiding gedirigeerd door Paul Buckmaster. Hoewel dit album door critici goed is ontvangen, vallen de verkoopcijfers tegen. Hiermee begint voor Cole een reeks wisselingen van platenmaatschappijen.

In 1993 volgt Bad Vibes, waarop Cole samenwerkt met Adam Peters. Dit album kenmerkt zich door stevig elektrisch gitaarspel. Een enkele keer wordt het psychedelisch (bijvoorbeeld in Wild Mushrooms). Love Story uit 1995 heeft een minimale, veelal akoestische begeleiding. Voor het eerst sinds tijden levert dit album weer een (bescheiden) hit op met Like Lovers Do.

In 2000, alweer enkele jaren zonder platencontract, neemt Cole samen met de New Yorkse muzikanten Jill Sobule, Dave Derby, Mike Kotch en Rafa Maciejak onder de naam The Negatives een gelijknamige cd op, gevolgd door Etc.. Met deze tweede cd laat Cole zich meer als folkzanger horen. Een stijl die hij zich in de komende jaren steeds meer eigen zal maken.

In 2001 maakt hij echter eerst Plastic Wood, een a-typisch intermezzo met elektronische Ambient-muziek in de stijl van Brian Eno.

Music in a Foreign Language uit 2002 is een voortzetting van de weg die Cole is ingeslagen naar akoestische, in kleine bezetting opgenomen muziek. Sommige nummers heeft hij thuis rechtstreeks via zijn computer opgenomen. De muziek wordt puntiger en vormt een minimale omlijsting van de teksten. De originaliteit van deze teksten krigt hierdoor meer de aandacht, zoals bijvoorbeeld in My Other Life, waarin Cole het (cliche-)taalgebruik uit politie- en detective-series gebruikt om de wens weer te geven om in anonimiteit op te gaan.

In oktober 2004 wordt de band tijdelijk herenigd, en gaan Lloyd Cole & The Commotions enkele reünie-concerten geven ter gelegenheid van de 20e verjaardag van hun klassieker Rattlesnakes. In 2006 maakt hij, opnieuw solo, Antidepressant, met nummers die gaan over het leven in de voorsteden en buitenwijken als The Young Idealists. In 2007 volgt een drietal (deels dubbel-)cd's met liveopnamen uit 1984 (vol.1), 1985/1986 (vol.2) en 1990/1995 (vol.3).

Cole viert in 2009 zijn 48ste verjaardag met de uitgave van Cleaning out the Ashtrays, een box van vier cd's met daarop B-kantjes, nog niet eerder gebruikt materiaal, covers en afwijkende mixen. Verder maakt hij nog twee livealbums: The Whelan en Radio Bremen. Deze cd's zijn alleen via zijn eigen website verkrijgbaar, evenals "The Lloyd Cole Small Ensemble - Slaughterhouse Studios", liveopnamen van 22 januari 2010.

In 2010 brengt hij een cd uit (Broken Record) die grotendeels is voorgefinancieerd door de fans zelf. Voor het eerst sinds jaren is Lloyd Cole op deze plaat te horen met een volledige band. Onder anderen Joan as a Policewoman speelt mee op Broken Record, die overal op lovende recensies kan rekenen.

Cole toert nog vrij regelmatig en treedt bij voorkeur akoestisch op.

Privéleven[bewerken]

Lloyd Cole is een gepassioneerd golfspeler (met een handicap van 5,3) en woont met zijn Amerikaanse vrouw en twee zonen in Easthampton in de staat Massachusetts. Hij is - naar eigen zeggen - het grootste deel van het jaar op pad om op te treden.

Discografie[bewerken]

Lloyd Cole & The Commotions tijdens een reünie-concert op 15 oktober 2004 in Londen

Thema's en bijzondere uitgaven[bewerken]

Terugkerende thema's in het werk van Lloyd Cole zijn perikelen rond liefde en relaties, roken en drinken, vrouwen met een pistool (Rattlesnakes, Trigger Happy), geneesmiddelen (Lost Weekend, Antidepressant) en de behoefte zich aan sociale verplichtingen te onttrekken (People Ain't No Good, Shelf Life).

Lloyd Cole & The Commotions horen bij de weinige artiesten die verschillende cd-video's op de markt hebben gebracht.

Externe links[bewerken]