Lodewijk de Kelheimer
| Lodewijk I van Beieren | ||
| 1173-1231 | ||
| Hertog van Beieren | ||
| Periode | 1183-1231 | |
| Voorganger | Otto I | |
| Opvolger | Otto II | |
| Paltsgraaf aan de Rijn | ||
| Periode | 1214-1228 | |
| Voorganger | Hendrik II | |
| Opvolger | Otto II van Beieren | |
| Vader | Otto I van Beieren | |
| Moeder | Agnes van Loon | |
Lodewijk I van Beieren (Kelheim, 23 december 1173 - Kelheim, 15 september 1231) was een zoon van paltsgraaf Otto I van Beieren en Agnes van Loon. Op 7-jarige leeftijd volgde hij zijn vader op als hertog van Beieren. Zijn moeder, Agnes van Loon, en zijn oom namen de regering waar tot bij zijn meerderjarigheid. Door een verstandig beleid en uitgekiende huwelijken wist hij de macht van de Wittelsbacher uit te breiden. Zijn zoon Otto huwt met Agnes, de erfgename van de Rijnpalts, en hij krijgt in 1214 de Palts in leen, wanneer Hendrik (VI) van Brunswijk overlijdt. Belangrijk is ook de stichting van de steden Landshut, Straubing en Landau an der Isar. Van tegenkoning Otto IV, bekwam hij de erfelijkheid van het hertogdom Beieren, waardoor Lodewijk de grondslag legde voor 700 jaar bewind van Wittelsbach over Beieren. In 1221 nam hij deel aan een kruistocht tegen Egypte, maar viel in handen van de sultan.
Hij was gehuwd met Ludmilla van Bohemen, weduwe van graaf Adelbert III van Boden, en werd vader van Otto II van Beieren.
