Lodewijk van Nassau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nassau-Dillenburg 1559-1739.svg Lodewijk van Nassau
1538-1574
Lodewijk van Nassau.jpg
Vader Willem I van Nassau-Dillenburg
Moeder Juliana van Stolberg
Dynastie Huis Nassau-Dillenburg
Stamboom.png Stamboom

Lodewijk van Nassau (Dillenburg, 10 januari 1538Mook, 14 april 1574) was een jongere broer van Willem van Oranje. Ook was Lodewijk de vertrouwensman en secretaris van Willem van Oranje. Dat zij een goede band hadden blijkt uit de vele correspondentie tussen Lodewijk en Willem die bewaard is gebleven.

Leven[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Lodewijk van Nassau was het zesde kind van Willem de Rijke en het vierde kind van zijn tweede vrouw, gravin Juliana van Stolberg. Lodewijk groeide op in Dillenburg en verbleef daarna veel in de aanwezigheid van zijn broer Willem, voor wie hij dienst deed als secretaris. Ook voerde hij de onderhandelingen in Dresden met keurvorst Maurits van Saksen over het huwelijk van Willem met diens dochter Anna van Saksen.

Tachtigjarige Oorlog[bewerken]

Hervormde kerk van Heumen, met o.a. aan de buitenzijde een herinnering aan de twee broers Van Nassau

Aan de vooravond van de Tachtigjarige Oorlog was hij een van de leiders van het Eedverbond der Edelen en mede-opsteller van het Smeekschrift der Edelen dat het verbond aanbood aan landvoogdes Margaretha van Parma. Het smeekschrift om een minder streng regime in de Nederlanden te voeren vond geen gehoor, de Spaanse koning Filips II stuurde in reactie op de onlusten die tot de Beeldenstorm leidden troepen onder leiding van de hertog van Alva.

Lodewijk voerde de troepen van Willem van Oranje aan bij de Slag bij Heiligerlee, waarbij zijn broer Adolf sneuvelde. Hierna werd hij bij de Slag bij Jemmingen verslagen door de troepen van de hertog van Alva. Door naakt over de Eems te zwemmen wist hij ternauwernood het vege lijf te redden.

Vervolgens ging hij naar Frankrijk waar hij diplomatieke diensten verrichtte voor zijn broer Willem. In Frankrijk onderhield hij ook contacten met de hugenoten, met name met hun leider, Gaspard de Coligny. In 1569 leidde hij een contingent hugenootse troepen bij Montcontour. Maar de hugenoten werden verslagen en Lodewijk moest Frankrijk ontvluchten, waarna hij in de Nederlanden weer dienst nam als legeraanvoerder.

Toen de Watergeuzen op 1 april 1572 Den Briel hadden ingenomen, zag hij kans om op 23 en 24 mei bij verrassing de steden Valencijn en Bergen in het graafschap Henegouwen in te nemen (zie Bezetting van Bergen). Alva belegerde hierop Bergen en bij het uitblijven van versterkingen (zijn bondgenoot Gaspard de Coligny, die met een protestants leger vanuit Frankrijk de Spanjaarden zou aanvallen, werd in de Bartholomeusnacht vermoord) moest Lodewijk de stad opgeven. Samen met zijn broer Hendrik voerde hij vervolgens de legers aan bij de Slag op de Mookerheide, waar hij sneuvelde. Zijn stoffelijk overschot werd nooit teruggevonden.

Op 14 april 1891 werd er in de Nederlands Hervormde kerk van Heumen een monument onthuld voor Lodewijk en zijn broer Hendrik.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Oranje-Nassau, Een biografisch woordenboek Reinildis van Ditzhuyzen. Uitg. Becht, 3e, herziene druk, 2004. ISBN 9023011244.
  • The Harper Encyclopedia of Military Biography Trevor N. Dupuy, Curt Johnson en David L. Bongard. Uitg. Castle Books, Edison NJ, USA, 1992. ISBN 0785804374.