London Bridge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
London Bridge
De huidige brug
De huidige brug
Algemene gegevens
Locatie Londen
Coördinaten 51° 30′ NB, 0° 5′ WL
Overspant Theems
Lengte totaal 262 m
Breedte 32 m
Hoogte 8,90 m
Bouw
Ingebruikname 17 maart 1973
Architectuur
Type Kokerbrug
Materiaal Gewapend beton
London Bridge
London Bridge
Portaal  Portaalicoon   Verkeer & Vervoer
De middeleeuwse London Bridge op een gravure van Claes Van Visscher uit 1616
London Bridge eind negentiende eeuw

London Bridge is een van de bekendste bruggen over de Theems in Londen. Die bekendheid komt voort uit het feit dat het de oudste rivierovergang in de stad is en dat hij voorkomt in een bekend Engels kinderliedje ('London bridge is falling down'). De brug wordt vaak verward met de Tower Bridge, die er inderdaad veel imposanter uitziet. De huidige London Bridge is dan ook een eenvoudige, moderne brug uit 1973.

Geschiedenis[bewerken]

De eerste brug op deze plek, tussen de huidige wijken City of London en Southwark, stamt uit de tijd van de Romeinen. Rond het jaar 50 bouwden zij een houten brug over de rivier. Na het vertrek van de Romeinen raakte de brug in verval, maar herstelwerkzaamheden of de bouw van een nieuwe brug voorkwam het verdwijnen ervan.

In 1014 werd de brug in brand gestoken door koning Ethelred II in een poging de Deense koning Sven Vorkbaard de voet dwars te zetten. Mogelijk verwijst het genoemde kinderlied naar deze gebeurtenis.

De herbouwde brug was geen lang leven beschoren: hij raakte in 1091 zwaar beschadigd tijdens een storm en in 1136 woedde er een hevige brand. In 1176 werd begonnen met de bouw van een stenen brug die in 1209 werd voltooid. De bouw kostte 150 arbeiders het leven. Om de brug te kunnen bekostigen werden er huizen en winkels op gebouwd, sommige met verdiepingen tot wel zeven hoog. De brug raakte hierdoor overvol. Aan de zuidzijde was een toegangspoort en een ophaalbrug. De 19 bogen waaruit hij was opgebouwd belemmerden de scheepvaart en de pijlers zorgden voor gevaarlijke stromingen.

Middenop de brug, tussen de winkels en huizen, werd een kapel gebouwd door een Nederlandse bouwmeester. Het bijzondere hieraan was dat er voor de bouw van het kleine houten kapelletje geen enkel stukje metaal was gebruikt. De stukken werden vanuit Nederland verscheept in stukken, en op de brug met houten pluggen in elkaar gezet. De bouwmeester van de brug werd na zijn dood in deze kapel begraven.

Gespietste hoofden op London Bridge

Aan het begin van de veertiende eeuw ontstond de gewoonte om de hoofden van terechtgestelde verraders op staken tentoon te stellen op de brug. Deze 'traditie' bleef lang in stand. Beroemde hoofden behoorden toe aan onder andere Sir Thomas More en Thomas Cromwell. Vermoedelijk was het hoofd van William Wallace een van de eerste. Koning Karel II maakte in 1660 een eind aan deze praktijk.

Doordat de brug zo vol was gebouwd (en daardoor ook veel te zwaar werd) konden ongelukken niet uitblijven. Op 10 juli 1212 brak er brand uit op de zuidoever van de Theems, dichtbij de brug. Duizenden mensen vluchtten over de brug naar de noordzijde of waren op weg om te helpen blussen en dus op weg naar de zuidzijde, toen de vlammen oversloegen naar de noordoever van de Theems. Ruim 3000 mensen kwamen om toen ze vastzaten op de brug toen de brug inclusief bebouwing afbrandde. Ter vergelijking, in de hele stad Londen woonden toendertijd 40.000 tot 50.000 mensen. Bij deze brand brandde de houten kapel ook af. De overblijfselen van de bouwmeester van de brug werden teruggevonden, maar deze werden in het water gegooid. Een brand in 1633 verwoestte de helft van de brug. Uiteindelijk besloot men rond 1760 de huizen te verwijderen en ten behoeve van de scheepvaart de middelste twee bogen samen te voegen tot een geheel.

Aan het eind van de 18e eeuw werd vastgesteld dat de ruim 600 jaar oude brug niet langer voldeed en ontstonden plannen voor een nieuwe. Deze kwam tenslotte tot stand in de jaren 1824-1831. Deze brug werd 30 meter ten westen van de oude brug gebouwd, waarna de oude brug werd afgebroken. De nieuwe en sierlijke brug, ontworpen door John Rennie, telde vijf bogen. Om het hoofd te bieden aan de groeiende verkeersstroom en verstopping van de binnenstad te voorkomen werd hij in de jaren 1902-1904 verbreed. De fundering was hiertegen echter niet bestand en bovendien ontdekte men dat de brug langzaam aan het verzakken was.

London Bridge in Lake Havasu
(foto: Aran Johnson)

De brug van Rennie werd in 1968 verkocht aan de rijke Amerikaanse ondernemer Robert P. McCulloch voor een bedrag van 2.460.000 dollar. Een anekdote wil dat hij dacht Tower Bridge gekocht te hebben. Hoewel dit ongefundeerd is.

De brug werd in stukken vervoerd naar Amerika, waar hij weer in elkaar werd gezet in Lake Havasu City in Arizona. Daar werd hij opengesteld in oktober 1971. Hoewel velen McCulloch voor gek verklaarden, werd de brug in Amerika een toeristisch succes.

De opbrengst van de verkoop werd gebruikt voor de financiering van de huidige brug, die gebouwd werd tussen 1967 en 1972. Het is een sobere constructie, bestaande uit drie betonnen overspanningen. De brug is op zijn taak berekend, maar spreekt minder tot de verbeelding dan zijn voorgangers.

Trivia[bewerken]

London Bridge is ook de naam van een kalkstenen eiland in de Grote Oceaan, aan de zuidoost-kust van Australië. Vroeger zat het met een stenen boog aan Australië vast maar omdat kalksteen zacht is werd de erosie door de zee op den duur te sterk waardoor de boog in 1990 instortte. Toen de boog instortte waren er nog een paar mensen op het eiland die met een helikopter gered moesten worden.