London Eye

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
London Eye
London Eye in de schemering
London Eye in de schemering
Plaats Londen, zuidelijke oever van de Theems
Coördinaten 51° 30′ NB, 0° 7′ WL
Status In gebruik
Opening 31 december 1998
Kenmerken
Gebruik reuzenrad, uitzichtpunt
Architect Marks Barfield Architects[1]
Eigenaar Merlin Entertainments Group
Detailkaart
London Eye
London Eye
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde

London Eye is een reuzenrad in Londen, Engeland. Het rad is 135 meter hoog, weegt 1.700 ton en heeft 32 gesloten capsules.

London Eye werd gebouwd in 1998 en was bij de opening het grootste reuzenrad ter wereld. Inmiddels hebben enkele andere reuzenraden London Eye al overtroffen in hoogte. Anno 2013 is de Singapore Flyer met een hoogte van 165 meter recordhouder. Sinds maart 2014 is de High Roller in Las Vegas (Nevada) het hoogste reuzenrad (167.6 meter).

Het rad staat in Londen op de zuidelijke oever van de Theems, tegenover het Palace of Westminster. London Eye is gebouwd in opdracht van British Airways ter gelegenheid van de millenniumwisseling in 2000 en wordt daarom ook wel Millennium Wheel genoemd. Het rad was, door technische problemen, pas later in dat jaar toegankelijk. Een ritje in het reuzenrad duurt 30 minuten (gemiddelde snelheid: 0,26 m/s) en biedt een ruim uitzicht op Londen en het landschap daaromheen. Het rad draait zo langzaam dat het voor in- en uitstappen van de passagiers niet stilgezet hoeft te worden. Bovenin kan men bij helder weer zeven graafschappen, drie luchthavens, dertien voetbalstadions en 36 bruggen over de Theems zien. London Eye is het op drie na hoogste bouwwerk van Londen waarvan de top bereikbaar is, en draait per jaar ongeveer 6000 keer rond.

Bouw[bewerken]

Onderdelen van de attractie zijn in verschillende delen van Europa gefabriceerd. Het ontwerp en de fabricage van de stalen velg en de poten (310 ton zwaar) is gedaan door het Nederlandse Hollandia, ook de aandrijving en besturing is in Nederland ontwikkeld en gebouwd (door de firma Bosch Rexroth). De installaties komen van het Nederlandse bedrijf Huisman Elektrotechniek. De cabines werden gemaakt in Frankrijk door een specialist in skiliften. Het glaswerk voor de cabines komt echter uit Italië. Tsjechië nam de fabricage voor de 23 meter lange (335 ton zware) middenas en naaf voor zijn rekening. Duitsland kreeg de opdracht voor het fabriceren van de lagers.

De architecten zijn het echtpaar David Marks en Julia Barfield, Frank Anatole, Nic Bailey, Steven Chilton, Malcolm Cook en Mark Sparrowhawk. London Eye werd geopend door Britse minister-president Tony Blair op 31 december 1999, maar voor het publiek ging het reuzenrad wegens technische problemen pas in maart 2000 open. Sinds de opening wordt het beheerd door de Tussauds Group en gesponsord door British Airways. In 2000 werd Londen Eye bekroond met de Nationale Staalprijs, Categorie D Infrastructuur en overige staalconstructies.

Het aantal cabines, 32, komt overeen met het aantal boroughs in London. Vanwege een driejarige sponsor-overeenkomst met het Franse energiebedrijf EDF werd, begin 2011, één van de cabines geheel oranje geverfd. Dit leidde tot de nodige (politieke) onrust. [2]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) About Us, London Eye.
  2. (en) Lambeth sees red over London Eye’s orange capsule', LondonSE1, 20 maart 2011.