Louis de Beaufort

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Louis de Beaufort (Den Haag, 6 oktober 1703 - Maastricht, 17 augustus 1795) was een Nederlands historicus.

Louis de Beaufort kwam uit een Frans Hugenotengezin. Behalve in Den Haag woonde hij in Leiden, Utrecht en vanaf 1753 in Maastricht. Verder reisde hij veel en verbleef een tijdlang in Engeland, waar hij in 1746 toetrad tot de Royal Society.[1]

De Beaufort werd op 6 mei 1750 met en als gouverneur van Sigismund Vincent Louis Gustave comte de Hompesch-Heiden, Reinhardus Adrianus Carolus Guillielmus baro de Heiden en Johannes Hermannus Sigismundus baro de Nagel als student te Straatsburg ingeschreven. Hij was een goed historicus, die alleen in het Frans schreef. In 1786 bood de Koninklijke Ierse Academie hem haar lidmaatschap aan.[2]

Louis de Beaufort behoorde tot de erudieten van zijn tijd. Hij gold als een vrije geest. Hij publiceerde op kritische wijze over de geschiedenis van het oude Rome. Hij was daarin niet de eerste. Jacobus Perizonius was hem in 1684 voor gegaan door te stellen dat de vroeg-Romeinse geschiedenis een fantasie product zou zijn.

In zijn Verhandelingen over de onzekerheid aangaande de vijf eerste eeuwen van de Romeinse geschiedenis haalde Beaufort op methodische wijze het eeuwenlange gerespecteerd geschiedbeeld van Rome onderuit. De Beaufort baseerde zich op een kritisch onderzoek van de klassieke Griekse en Romeinse schrijvers. Hij betrapte de antieke historici op contradicties. Hieruit concludeerde hij dat er geen echte getuigenissen bestonden omtrent de vroeg-Romeinse geschiedenis waarmee deze onbetrouwbaar was.[3]

Werk[bewerken]

De Beaufort schreef onder meer:

  • Dissertation sur l'incertitude des cing premiers siècles de l'histoire Romaine, [4] [5]
  • Histoire de César Germanicus (Leiden, 1741)
  • La Republique Romaine (Den Haag, 1766, meerdere herdrukken, ook in het buitenland).


Bronnen, noten en/of referenties
  1. R. Schryver. De palimpsest. Geschiedschrijving in de Nederlanden 1500-2000. (2002)
  2. 1924. P.C. Molhuysen en P.J. Blok. Nieuw Nederlands Biografisch Woordenboek. Deel 6. Bladzijde 85
  3. M. Raskolnikoff, Histoire romaine et critique historique dans lÉurope des Lumières. La naissance de l'hypercritique dans l'historiographie de la Rome antique (Collection de l'Ecole française de Rome 163) (Rome 1992) 389-477 en passim.
  4. eerste uitgave Utrecht (1738), verscheen anoniem, slechts met de initialen van de auteur op het titelblad; tweede editie, Utrecht (1752), twee delen; Engelse vertaling (1740)
  5. Voor de volledige editiegeschiedenis, zie E.O.G. Haitsma Mullier en G.A.C. van der Lem m.m.v. P. Knevel, Repertorium an geschiedschrijvers in Nederland 1500-1800 (Den Haag 1990) 33-34, nr. 39.