Ludovika van Beieren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ludovika op jeugdige leeftijd
Ludovika op hoge leeftijd

Marie Ludovika Wilhelmina (München, 30 augustus 1808 - aldaar, 26 januari 1892), hertogin in Beieren, geboren prinses van Beieren, was de zesde dochter van koning Maximiliaan I Jozef van Beieren en koningin Caroline.
Haar zus Sophie was de moeder van Frans Jozef I van Oostenrijk.

Op 9 november 1828 trouwde Ludovika met haar achterneef hertog Maximiliaan in Beieren (uit het Huis Wittelsbach). Het paar woonde in de winter in het Herzog-Max-Palais te München en in de zomer woonde het paar op Schloß Possenhofen aan de Starnberger See. Ze kregen tien kinderen, van wie de bekendste, Elisabeth (Sisi), zou trouwen met de Oostenrijkse keizer Frans Jozef I, die een volle neef van Elisabeth was. Haar zoon Karel Theodoor was de vader van Elisabeth in Beieren en daarmee een voorvader van de Belgische koning Albert II van België.

In haar laatste levensjaren werd ze geconfronteerd met tragische gebeurtenissen, zoals de verdrinkingsdood van haar neef Lodewijk II en de zelfmoord van haar kleinzoon Rudolf.

Op 25 januari 1892 ontving keizerin Elisabeth een telegram uit München: Ludovika had longontsteking. Op 26 januari 1892, om vier uur in de ochtend, stierf ze op 83-jarige leeftijd.

Kinderen van Ludovika en Maximiliaan[bewerken]