Luiaards

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Luiaarden)
Ga naar: navigatie, zoeken
Luiaards
Kapucijnluiaard (Bradypus variegatus)
Kapucijnluiaard (Bradypus variegatus)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Pilosa (Luiaards en miereneters)
Onderorde
Folivora
Delsuc et al., 2001
Wikimedia Commons Afbeeldingen Luiaards
Luiaards op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Luiaards (Folivora of Phyllophaga) vormen een onderorde van middelgrote Zuid-Amerikaanse zoogdieren waarvan tegenwoordig nog twee families bestaan: tweevingerige luiaards (Megalonychidae) en drievingerige luiaards (Bradypodidae). De onderorde maakt deel uit van de orde van luiaards en miereneters. Luiaards zijn herbivoren en eten weinig anders dan bladeren.

Luiaards hebben veel buitengewone aanpassingen aan hun boomklimmende levensstijl. Bladeren, hun belangrijkste voedselbron, leveren weinig energie en worden niet gemakkelijk verteerd: luiaards hebben daarom een zeer grote, gespecialiseerde maag met meerdere delen waarin symbiotische bacteriën de stugge bladeren afbreken. Luiaards kunnen ook insecten, kleine hagedissen en kadavers eten. In vochtige omstandigheden bevat hun vacht bacteriën die voor camouflage kunnen zorgen. De vacht is meestal (diep) bruin, maar sommige in het wild levende luiaards hebben een groenige tint dankzij de aanwezigheid van de bacteriën. De pels van zo'n luiaard is een ecosysteem op zich. Algen en bacteriën hebben zich tussen de haren genesteld en geven zijn vacht die typische groenige tint. De schutkleur beschermt het langzame dier tegen de arend en andere roofdieren. Ook zitten er allerlei kleine beestjes in zijn rommelige jas, zoals kevers en vlinders, die zich te goed doen aan het microscopische leven.[1]

De luiaard verdedigt zich met zijn klauwen wanneer hij in gevaar is. Dat is hun enige defensiemechanisme. De luiaard is voornamelijk kwetsbaar op de grond. Wanneer ze in een boom hangen vallen ze bijna niet op omdat ze zo traag bewegen.

De meeste zoogdieren hebben zeven nekwervels, maar bij luiaards wijkt dit af. De soorten van geslacht Bradypus hebben er tot 10, de Choloepus hebben er dan weer 5 tot 6. Tijdens de groei van de ongeboren jongen van Bradypus ontwikkelen de onderste nekwervels zich echter als ruggenwervels, maar er ontwikkelen zich geen ribben. Het omgekeerde gebeurt waarschijnlijk bij de soorten van het geslacht Choloepus.[2]

[bewerken] Trivia

  • Het idee dat luiaards 18 uur per dag slapen is een mythe. Uit onderzoek blijken luiaards in het wild iets minder dan 10 uur per dag te slapen.[3]
  • Een luiaard komt gemiddeld zo'n één keer per week uit de boom naar de grond om zijn behoefte te doen.
  • Een luiaard loopt op de grond niet sneller dan 2,5 meter per minuut. Over een afstand van een kilometer zou hij ruim 6,5 uur doen.

[bewerken] Taxonomie

De taxonomische indeling zonder uitgestorven families en geslachten:

De volledige taxonomische indeling:

Tweevingerige luiaard

[bewerken] Externe link

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Kalender 2009 Vrienden voor het leven - Wetenschap in Beeld
  2. Hautier, L., Weisbecker, V., Sánchez-Villagra, M.R., Goswami, A. & Asher, R.J. 2010. Skeletal development in sloths and the evolution of mammalian vertebral patterning. Proceedings of the National Academy of Sciences online preprint:. doi:10.1073/pnas.1010335107
  3. http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/7396356.stm BBC News Article "Sloth's Lazy Image 'A Myth'"
Persoonlijke instellingen
Naamruimten
Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen